is toegevoegd aan uw favorieten.

Een wereldtaal

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ico voor een eentalige alleen in de vormleer gemakkeliker.

Nooit zal men ontkomen aan de gevolgen van deze waarheid: een middel van gedachtewisseling kan internationaal wezen in dezelfde graad waarin de gedachten die worden uitgedrukt eenvoudig en algemeen zijn. Voor de algemeenste en eenvoudigste, waarlik internationale gedachten heeft men reeds wereldtalen: de vlaggeseinen waarvan alle zeevarende naties zich bedienen. De terminologie van bepaalde vakken kan men internationaal regelen, gelijk b.v. scheikundigen en électriciens gedaan hebben, maar wetenschappelike diskussie verlangt heel wat meer dan het aanduiden met algemeen begrepen woorden van een aantal scherp omschreven begrippen. Wil men nu uit het voorhanden zijn van een stelsel van internationale symbolen voor mathematiese grootheden en bewerkingen, met Ostwald (Weltsprache und Wissenschaft, blz. 64) het besluit trekken, „dass das Problem einer internationalen Sprache in den Wissenschaften bereits teilweise verwirklicht ïst", dan heb ik, mits men 't woord teilweise goed begrijpt, daar niets tegen, omdat juist de toepassing van het internationale middel van gedachtenmededeling op de wiskunde duidelik aantoont wat in deze te bereiken is.

De aanhangers van het Esperanto of Ido plegen er met voorliefde op te wijzen dat de geschiedenis leert hoe het vraagstuk van een universele taal geleidelik tot een bevredigende oplossing is geKomen. „Eerst, zeggen zij, beproefde men het met sistemen die in 't geheel geen rekening hielden met de bestaande talen en die reeds daardoor van het geheugen zeer veel vorderden, langzamerhand sloot men zich dichter aan bij hetgeen algemeen bekend is; voorlichting van deskundigen leidde tot 't wegnemen van alles wat onnodig de eenvoud belemmerde en bepaalde welke woorden 't meest de naam van internationaal verdienen. Zo werd t voorgestelde hulpmiddel hoe langer hoe doeltreffender. Men mag ons dus niet verwijten dat we 't ene sisteem verwerpen om spoedig weer een nieuw te aanvaarden; er is hier geen sprake van grilligheid of van teleurstelling zonder vrucht, maar van een duidelik zichtbare evolutie". De feiten in die redenering genoemd erken ik als juist weergegeven, maar de konklüsie aanvaard ik met. Ik geloof ook dat het Ido veel praktieser is dan het Esperanto en van meer wetenschappelik inzicht getuigt, dat het