is toegevoegd aan uw favorieten.

Vaderlandsliefde

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vaderland helpt, zelfs bij een onrechtvaardigen veroveringsoorlog.

Ook de socialisten aanvaarden aldaar de Britsche leuze: „My country, right or wrong".

Zij waarschuwden openlijk zoolang waarschuwingen nog baten konden . . . maar in het uur van gevaar hielpen zij hun land voor ondergang behoeden, gelijk een vader doet, die zijn ongehoorzaam kind, dat met '-uur gespeeld heeft, toch moedig uit de vlammen redt.

„De publieke opinie in Italië" schreef Het Volk, „wasvoorden oorlog, de arbeiders gaven geen gevolg aan den oproep van partij en vakbeweging, de massa van het Italiaansche volk, in plaats van te strijden tegen den oorlog, loopt te hoop om de vertrekkende troepen toe te juichen, is blijkbaar dronken van chauvinisme. En die geest is zelfs over eenige sociaal-democraten vaardig geworden."

„Het feit ligt er toe; de partij is blijkbaar machteloos geweest tegen de voor den oorlog gewonnen publieke opinie; van eenige daad tegen den oorlog kon geen sprake zijn."

Het Volk noemt dit een groote les, die door de socialistische partijen in de verschillende landen, in alle landen, ernstig overwogen moet worden.

Die woorden herhaal ik ... maar in anderen zin! Want Italië's en Frankrijk's voorbeeld schijnt mij vooral een geduchte les te zijn voor onze socialisten, die van voorbereiding der landsverdediging niets willen weten.

Hoe zouden ze zich rechtvaardigen als de vijand het land was binnengevallen en ten gevolge van hun weigering om het leger in orde te hebben, al de ongeoefende vaderlanders, die met sijzen naar de grenzen zouden snellen om hun haardsteden te verdedigen, weerloos zouden worden neergeschoten?

Welke onduldbare minachting voor zich zelf en voor zijn geestgenooten zou het ondergaan van het vaderland wekken bij ieder, die dat vaderland weerloos gelaten had uit gehoorzaamheid aan socialistische theorieën. Ze zouden — want ik geloof in het menschelijk geweten — beseffen dat ze als onteerden bij de schandpaal stonden!

Het denkbeeld dat het tehuis, waar de moeder zegenend voorging, waar vrouw en kinderen de poëzie van het leven zijn, door vreemde indringers zou ontwijd worden, vervult ieder huisvader met witblakenden toorn, met sprakeloozen hartstocht.

De liefde voor zijn land en de begeerte het te verdedigen tegen