is toegevoegd aan uw favorieten.

Onze Koningin-Moeder

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leed geleden werd — daar was Koningin Emma immer een der eersten om in woord en daad van haar meeleven blijk te geven en ons volk door haar voorbeeld aan te vuren.

Als kind heeft onze Koningin-Moeder in 't ouderlijk huis geleerd niet voor zichzelf te leven, maar mee te leven met anderen, vooral met hen, die onder lijden of gebrek gebukt gaan.

En de lessen, in haar kinderjaren op Arolsen geleerd, mocht zij als Koningin der Nederlanden in volle, heerlijke toepassing brengen. Dat deed zij met volle toewijding : zij gaf zichzelf.

Waar de liefde niet is, daar laat zelfs het woord en de daad van een Koningin koel en koud.

Maar als in woord en daad van een Koningin 'thart, de liefde spreekt, dan voelt een volk zich rijk gezegend en dankt 't God voor zulk een bezit. Dan zijn Vorstin en Volk één.

„Ik zweer al de plichten, welke de voogdij mij oplegt, heilig te vervullen," beloofde Koningin Emma bij 't aanvaarden van haar taak. En die plechtige belofte is zij nagekomen.

Dat kón zij doen, omdat zij kracht en hulpe zocht bij den Koning der koningen.

Rijk is een volk, dat zulk een Koningin mag hebben.

En die rijkdom was Nederland in Koningin Emma geschonken.

Daarom had dat volk zijn Regentes lief en juichte in opperste geestdrift: „Leve de Koningin ! '

Koningin Emma was Regentes van het overlijden des Konings af tot 't tijdstip dat Koningin Wilhelmina de regeering aanvaardde. Van den dag der smart af tot den dag van luid losbarstenden jubel.

Ook in die acht jaren was 's Heeren gunst over Nederland groot.

Welk rechtgeaard Nederlander zou de KoninginRegentes niet dankbaar blijven voor haar toewijdenden arbeid ?

En bij die rechtgeaarde Nederlanders behooren toch