is toegevoegd aan uw favorieten.

Onze Koningin-Moeder

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

t Was de laatste maal, dat de Koningin-Regentes de plechtige zitting opende, en zij zou daarbij vergezeld zijn van haar dochter: Koningin \Vilhelmina, die binnen een jaar de regeering zou aanvaarden.

Toen de beide Vorstinnen naar de Ridderzaal reden, barstte de volksjubel los in eindeloos gejuich.

En terwijl de muziek t historische Wilhelmus speelde, betraden zij de vergaderzaal der Volksvertegenwoordiging.

Op de koninklijke tribune stonden twee stoelen, waarvan er één was versierd met een W en 't Koninklijk wapen. En naar dien zetel leidde Koningin Emma met rechtmatigen trots haar dochter.

De jonge Vorstin blikte schuchter op tot haar moeder — moest zij hier de eereplaats innemen? — maar toen deze haar beduidde, dat zóó de bedoeling was, nam Koningin Wilhelmina plaats.

Onder plechtige stilte sprak de Koningin-Regentes de troonrede uit. Maar nauwelijks was 't laatste woord verklonken, of een krachtige stem riep: „Leve de Koningin!"

Dat mocht niet, dat was in strijd met 't gebruik van deze plechtigheid, maar de oude dominee Donner kon zich niet langer beheerschen. En hij riep wat leefde in aller hart, want weldra daverde de oude Ridderzaal van den geestdriftigen kreet: „Leve de Koningin!"

Die kreet werd door de duizenden daar buiten overgenomen, en de terugtocht der Vorstinnen naar het paleis aan het Noordeinde werd een triomftocht.

t Was één der gelukkigste dagen in 't leven van Koningin Wilhelmina, maar niet minder in dat van Koningin Emma.

★ ★

*

Ja, de tijd vliegt — maar wat duurde 't velen lang eer de met spanning verbeide dag aanbrak, waarop Koningin V/ilhelmina de regeering zou aanvaarden.

Maar eindelijk was 31 Augustus 1898 — de dag, waarop de beminde Vorstin den 18-jarigen leeftijd had bereikt — dan toch in t zicht, en heel Nederland was gereed hem luisterrijk te vieren.

In een buitengewoon nummer van de „Nederlandsche