Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zee te gaan. Alles, ook ons hoogste streven naar wijsheid en schoonheid, naar goedheid en vroomheid, wordt doorkoortst van het verlangen, heer en meester te blijven; wij willen niet leven van barmhartigheid, wij trachten God Zijn recht te geven en zóó ons zelf te handhaven. Christus legt de hand op het brandende voorhoofd en betuigt: wanneer ge uw eigenwilligheid slechts opgeeft, wanneer ge het alleen maar waagt te gelooven, dat is te vertrouwen op Gods belofte, zooals ge vertrouwt op duizenden dingen in het leven, op uw spoorwegboekje, op uw bankbiljet, op uw wetboek, wanneer ge alleen maar toelaat, dat God zich over u ontfermt, is 't alles in orde, onvergelijkelijk, onverwoestbaar in orde.

Is dit een oplossing? Neen, voorzoover het de vele donkere levensgeheimen voor ons denken niet aannemelijk maakt en ons niet helpt aan een verstaan van de zedelijke wereldorde. Ja, omdat God zelf ons overweldigt en ons doet weten, dat in Hem alle raadselen zijn verklaard. Neen, voor zoover geen „buitenstaander" door redeneering van deze waarheid kan worden overtuigd, ja, omdat God zelf ons borg staat voor deze werkelijkheid, die „geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord en die in geen menschenhart is opgeklommen".

Maar nu het verwijt, waarin al de in den aanvang genoemde bezwaren samenkomen: dit is dan toch wezenlijk defaitisme, intellectueele en zedelijke gemakzucht, vlucht voor den strijd op leven en dood, volgen van de lijn van den minsten weerstand! Het zij uitdrukkelijk herhaald: dit alles zal er zijn ook in het meest gehoorzame Christen-leven en het zal daarom altijd weer om vergeving moeten vragen. Het is werkelijk niet zoo, dat gelooven beteekent „er zedelijk bovenop zijn"! Maar wie b.v. het leven van de Bijbelsche figuren en de groote gestalten uit kerkgeschiedenis en zending overschouwt, zal met dit oordeel niet kunnen volstaan. Er valt vaak machtig veel op hen aan te merken — wij zullen allicht minder tegen hen inbrengen dan de Bijbel zelf! —, maar dat zij het leven gemakkelijk namen is toch niet goed vol te houden. Daarvoor is hun bestaan te vol van worsteling van man tegen man, te vol van nederlagen en overwinningen. Inderdaad, gelooven in vollen zin is het allerzwaarste, wat een mensch gevraagd kan worden. Yoor den ernstigen mensch ligt, dunkt mij, de groote spanning van het leven aldus. Ons natuurlijk verlangen, aanvankelijk

Sluiten