is toegevoegd aan uw favorieten.

Grensbepalingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te teeder, te lijn gevormd, hij wierp den ganschen zak over boord. Daarom bepaalt hij zich tot het harde vonnis: wee u! gij allen, die de ongerechtigheid werkt, die in naam van uw pantheïstisch geknutsel, uw stof vergodend materialisme, de grenzen verflauwt, ja uitwischt! Niet ieder uwer doet het rechtstreeks, zelfbewust, maar werkt er ondanks zich zeiven toe mee — en daarom, afgezien van het Laatste Oordeel, blijft den Christelijken hoogleeraar één troost over — de Moloch van den algenoegzamen Staat zal u allen verslinden. 't Is wel jammer van de vele „lieve menschen"' die hij onder hen kent, m-tar machtiger dan die erkenning is hem het beginsel, dat dwingt aller feilen aan het licht te brengen. Met het verstand wordt de grens getrokken, al bloedt ook het hart. Zoo is 't den ketterjagers altijd gegaan. Is die handelwijze, door kunstig groepeeren mogelijk gewordec, eerlijk? Gaat het aan geestverwanten , omdat ze op leer- of kerkrechterlijk gebied de consequenties niet zoo zuiver trekken, omdat ze met het oog op de werkelijkheid . de eigene werkelijkheid van het zoekend hart, wel eens aan inconsequentie zich schuldig maken, buiten den vriendenkring te bannen ? Leidt daartoe de noodzakelijke drang van het partijhoofd, dat zijn Gideonsbende onbesmet tracht te bewaren van den geest der wereld , aan den anderen kant kunnen zij , die er niet toe behooren omdat zij 't niet willen of kunnen, aan de beschuldiging van ketterij bij geen mogelijkheid ontkomen.

„Wie niet voor mij is, is tegen mij" redeneert Dr. Kuyper. Maar daarmee is geen kleurenblindheid te verontschuldigen , die slechts het gevolg is van het opzetten van een gereformeerden bril. Het lust mij niet het principieel verschil tusschen socialisten en anarchisten, wier geestelijke vaderen wij modernen heeten te zijn, in 'tbreede aan te toonen , evenmin als dat tusschen ons en protestantsch-orthodoxen en Evangelischen. Anlers zou ik zeggen — waar het anarchisme met zijn „ni Dieu, ni maitre" den chaos te voorschijn roept, waar het socialisme het individu in de gemeenschap laat op en ondergaan, vergeet de geleerde doctor dat de moderne, gevoelsdualist of niet, voor het individualisme stnjdt, maar .... van