Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voorrang te handhaven. Zoo zij op hunnen weg andere beginselen ontmoeten, die hun de heerschappij mochten willen betwisten, bestrijden zij die oogenblikkelijk. Een beginsel rust nooit alvorens het de overwinning heeft behaald; en het kan ook niet anders zijn — heerschen is daarvoor leven. Zoo het niet oppermachtig heerscht, sterft het. Zoo schreef Merle de Aubigné 87) in 1835, en wij zien, dat die beginselen, van 1535 —1578 worstelende en aanvankelijk triumfeerende, nog heden ten dage naar de heerschappij streven. De echte kinderen van die vaderen zullen nooit de Overheid verlagen tot een dienstmaagd der Kerk, zij zijn zoo anti-clericaal mogelijk; maar zij zullen ook nooit goedkeuren dat de Overheid, als zij het doet, zich niet bekreunt om de beloften en bevelen van aller Heer en Koning. Het gereformeerde gezin, ook van deze stad, heeft het heerlijkste ideaal gezien, en kan het evenmin vergeten, als de jongeling zijne eerste liefde. Het werd van verre gezien op de toppen der bergen; en al struikelde men, en al viel men bij de poging om het te omhelzen; al zag men later zelfs in, soms misgestapt te hebben, het beeld bleef toch in oog en hart, en reeds de herinnering is voldoende, om de blikken weer te vestigen op die schitterende hoogten, waar de Godsstaat zijne liefelijkheden verbreidt. Een staat, waarin de Christus Gods, de Gekruisigde en Gekroonde onbeperkt heerscht, ook door de machten die met beperkt vermogen regeeren, — wat leus is beter dan deze? En schijnt het ideaal zich steeds meer van ons te verwijderen . onze stad met hare ontelbare stegen, woelige straten en schilderachtige grachten, bleef toch een worstelperk voor het Evangelie, een arbeidsveld van den Geest

Sluiten