Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De herbergier zei niets en begreep niet wat de bedoeling van Renwick was. Nadat hij echter met Renwick alleen had gesproken, vóórdat zij zich ter ruste begaven, was het hem duidelijk geworden.

Gezeten op een paard, waarvan verondersteld werd dat het door Renwick van den herbergier was geleend, leidde hij de soldaten naar de plaats van bijeenkomst, terwijl hij opgeruimd keuvelde met den officier. De zes soldaten hielden hun geweer gereed en droomden van een goede slag te zullen slaan en niet het minst van de belooning, die gezet was op Renwicks hoofd.

„Het zal onmogelijk zijn voor de paarden om het laatste gedeelte van de weg te gaan", zei Renwick terwijl hij afsteeg, welk voorbeeld werd gevolgd door de overigen, waarna zij de paarden aan de boomen bonden.

De plaats van samenkomst bevond zich in de boezem van twee heuvels, een soort bassin, dat door de natuur was uitgehold. Het was een plaats waar een duizend personen ongemerkt konden samenzijn. Slechts zij die in die streek bekend waren, konden de plaats vinden.

„Wij zullen langs deze kant naar beneden gaan", zeide Renwick en met hun achten gleden zij tamelijk snel bide heuvel neer. Spoedig kwam het volk in zicht en hoe-^ wel zij de dragonders moesten zien, vloden zij niet. Iemand, die op een leeraar geleek, stond aan het verste eind van de vergadering.

„Grijp Renwick en sla ieder dood, die u hindert" zei de officier.

Het waren oogenblikken van onzekerheid voor de gemeente en van bezorgdheid voor Renwick.

Toen de soldaten achter een groot rotsblok vandaan

Sluiten