is toegevoegd aan uw favorieten.

Slachtoffers der Roomsche huwelijksmoraal

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nog is de Index hun machtigste wapen; maar als ik de waarheid bezit, de overtuiging heb, dat mijn geloof op waarheid is gegrond, hecht en sterk, dan durf ik gerust een boek van een tegenstander te lezen; dan laat ik me door zijn betoog, al is het nog zoo knap, niet omver loopen. Maar de geestelijkheid is toch blijkbaar doodsbenauwd, dat door lectuur van andersdenkenden de oogen hunner slaafsche volgelingen geopend worden."

Samen gingen ze naar hun jongen, die rustig in zijn bedje lag te slapen.

„Moge hij meewerken", fluisterde Greetje, „alle vooroordeelen, alle alleenzaligmakende kerkjes, die de menschen van elkander gescheiden houden, op te ruimen".

V.

Toen Jan van Rom den volgenden dag in den trein naar Maastricht zat, waar hij eenige klanten moest bezoeken, was hij stil en ernstig; hij lachte nauwelijks om de nieuwe moppen, die zijn collega's vertelden en was evenmin te vinden voor een spelletje kaart. Een van de vrienden vroeg tenslotte meewarig of zijn vrouw soms bevallen moest.

Het leven was altijd zoo gemakkelijk en in uitbundige vroolijkheid langs -hem heen gegleden en nu was hij in groote moeilijkheden. Voor goed met zijn familie breken kon en wilde hij niet, maar zijn vrouw en zijn kind waren hem meer waard dan al het andere.

En telkens moest hij bovendien denken aan Katharina de Vroome, het vroegere buurmeisje. Hij kende haar heel goed, ze was mooi, bijna zoo mooi als Greetje en hij kon zich niet ontveinzen, dat hij haaar, ondanks zijn trouw aan Greetje, toch wel begeerde. Maar er ging toch niemand boven Greet en met wellust dacht hij nu weer aan haar mooi 'gevormd lichaam en haar bedwelmende liefde. Hij was in staat om aan het eerstvolgend station uit te stappen, den sneltrein terug te nemen om haar weer te zien en te bewonderen.

Hij was altijd zoo volkomen in haar opgegaan, dat hij er