is toegevoegd aan uw favorieten.

Slachtoffers der Roomsche huwelijksmoraal

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zeer terecht zei een afgevaardigde in de Tweede Kamer, dat wanneer Paus Pius X en Calvijn deze hulde van een Roomschen voorman aan een gereformeerde instelling hadden gehoord, zij zich beiden in hun graf hadden omgekeerd. En wanneer een pater een lezing houdt op een bijeenkomst van de protestantsche vereeniging,,de Middaghoogte" (ook al zoo'n dwaze vertooning en een bewijs, dat het protestantisme het spoor geheel bijster is, blijkbaar de menschen niets meer te zeggen heeft en daarom maar een pater, zijn ergste vijand, laat optreden) en bij die gelegenheid de stichter der vereeniging geluk wenscht met zijn benoeming tot hoogleeraar, hem noemend „een levende apologie van het Christendom", dan staat die pater op een walgelijke manier te huichelen, want hij meent het niet, dat een ketter een apologeet is van het Christendom, dat is de Roomsch Katholieke leer. Want het gemeene van die pater is, dat hij, als zijn kerk daartoe de macht zou hebben, zooals in de Middeleeuwen, bt/f die knappe hoogleeraar de mond zou snoeren en wanneer hij niet bereid was op te houden met het verkondigen van zijn verderfelijke dwaalleer, hem zou laten dooden".

,,Och kom, oompje, we zijn toch niet meer in de Middeleeuwen".

„In 1924 is er nog een kerkelijk goedgekeurd boek uitgegeven door kardinaal Lepicier, waarin duidelijk staat, dat de kerk het recht heeft tegen ketters de doodstraf uit te spreken. En de Jezuiet de Luca heeft hetzelfde verkondigd in een eveneens goedgekeurd werk eenige jaren geleden. *) De heeren meenen het goed met ons, maar we moeten waakzaam zijn en blijven strijden voor het recht van ieder individu om zelf uit te maken wat waarheid is. Het is nog slechts enkele jaren geleden, dat in Spanje een vrouw veroordeeld werd tot

*) Deze wetenschap wordt ontleend aan een brochure van Bakels, getiteld „Roomsch bakken en braden", waarin op aanschouwelijke wijze wordt voorgesteld, hoe onze voorvaderen, die weigerden te gelooven in den broodgod, werden geroosterd en op welks achterpagina een foto prijkt van Annie Salomons met haar Roomsch geworden echtgenoot, met het bijschrift, dat Annie had laten drukken, dat een vriendinnespreuk: „Het Katholicisme is groot genoeg om er voor te sterven, maar ook om er (natuurlijk de ketters, zet Bakels er boosaardig tusschen haakjes bij) voor te laten sterven", toch natuurlijk het echte, onwrikbare geloof is.