is toegevoegd aan uw favorieten.

Slachtoffers der Roomsche huwelijksmoraal

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eenige maanden gevangenisstraf, omdat zij gezegd had niet te gelooven in de eeuwige maagdelijkheid van Maria. Pater Otten, hierover in ,,de Bazuin" schrijvende, vond dit heel gewoon, maar het feit bewijst hoe dwaas het is Rome en verdraagzaamheid als één begrip te beschouwen en eveneens hoe dwaas het is te zeggen: ,,Zoo'n vaart zal het niet meer loopen; we leven niet meer in de Middeleeuwen". De Kerk gaat met haar tijd mee; zeker; inplaats van naar den brandstapel zal men ons naar den electrischen stoel brengen, wanneer Rome nog eens de kans zou krijgen de geesten te dwingen. Wij slapen, maar zij werken. Wil, doel en mentaliteit der leiders van de Roomsche Kerk zijn nog precies als driehonderd jaar geleden, toen gedurende jaren en jaren de rook der brandstapels niet van de lucht was.

Die geest blijkt uit alle encyclieken, ook die van de laatste jaren. Van het oogenblik, dat de pausen in het Romeinsche rijk de opvolgers der Caesars wilden zijn, heeft de zucht naar wereldlijke macht hen niet meer verlaten tot op den huidigen dag. En wanneer vertegenwoordigers van alle christelijke kerken, op één na, vergaderen om te komen tot de éénheid, houdt de ..Heilige Vader" van die ééne kerk zich hooghartig afzijdig, eischend de onderwerping van alle anderen aan hem en toont de Roomsch Katholieke Kerk zich dus juist het minst katholiek van allen. De vrijheid van het Protestantisme leidt tot splitsing en versnippering, wat groote winst heeft gebracht, maar de eenheid van de Roomsche kerk, waar ze zoo prat op gaan, is geen kunst, als je eerst iedere priester de antimodernisteneed laat afleggen en er uit ranselt, wie het met een of andere leerstelling niet eens durft te zijn. „Het is de eenheid van den nacht", zooals ik eens een vrijzinnig predikant hoorde zeggen, ,.waarin alle koeien grauw zien".

Terwijl oom Frits aan het woord was, kwam nicht Annemie binnen; den laatsten tijd bezocht ze Greetje vaak om haar te troosten en op alle mogelijke manieren te helpen.

„Ach oom", zei ze, onmiddellijk den draad opnemend, toen oom Frits zweeg, ,,al die beschouwingen van U geven Greet toch geen troost. De eenige troost is Christus, die voor ons geleden heeft en gestorven is".