Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weder onder tranen een kransje. Dat reikte zij zwijgend met een smeekenden blik den vader over, opdat deze het op het blonde hoofdje van zijne lieveling zou leggen.

Zulk een liefde, zulk een geduld waren onwederstaanbaar. Het trotsche hart werd verbroken. Hij gaf zich gewonnen, reikte de zuster de hand en zeide: „Ik kan niet langer weerstand bieden."

Toen zij het kind ter laatste rustplaats geleidde, weende hij bittere tranen van smart, maar zijne lippen vloeiden over van dank. En toen zijn laatste ure was gekomen, mocht hij als een boetvaardig, geloovig zondaar in vrede heengaan.

In een ziekenhuis lag een voorname privaatverpleegde, vol afschuwelijke wonden en etterbuilen, ten deele een gevolg van zijn levenswijs. Zoo vaak de diacones zijn wonden verbond stroomden de ruwste vloeken en verwenschingen over de lippen van dien zoogenaamd beschaafden man. De diacones zag hem smeekend aan, maar zweeg. Zoo was dat al dagen lang voortgegaan. Toen zij weer eens op een dag de verbanden had losgemaakt en de wonden reinigde, ging het gevloek weer erger dan gewoonlijk zijn gang- De diacones keek niet op, want zonder dat zij het wist waren haar oogen vol tranen geschoten.

Sluiten