is toegevoegd aan uw favorieten.

De diacones en haar dienst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liefde." Ze wist zich in te dringen in zekere kringen; van eenige eenvoudigen wist ze een paar getuigschriften op te loopen: het ging opperbest.

Zóó werkt zuster Prul: onbekwaam, onbetrouwbaar, lui en gemakzuchtig, liegend en draaiend, eene huichelaarster en snoepster. Zij is een vloek voor haar ongelukkige patiënten en een schrik voor den concientieuzen geneesheer.

De hoogste eerzucht van zuster Prul is, nog eens wijkdiacones te worden. En wie weet, of ze haar doel niet zal bereiken. Hare vroegere tactiek volgt ze nog steeds; ze is kerksch, ze neemt trouw al de vormen aan van uiterlijke vroomheid. Ze weet te vleien en te veinzen. En als er eens een predikant komt, met meer ijver dan gezond verstand en menschenijver, die een wijkverpleging wenscht te hebben, en die zich door zuster Prul laat inpalmen dan, — ja dan! . . ..

In die blijde hope zet Pietje Prul haar parasietenleventje voort; zich uitgevend voor wat zij niet is, op zich nemende, wat zij niet kan, het gewaad onteerend, dat zij draagt; een schandvlek op een eervol nobel beroep."

Hoe juist is hier de verpleegster geteekend, die het om een „nette betrekking" te doen is, en die wij