is toegevoegd aan uw favorieten.

De wederinvoering der doodstraf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

risme, en vloekt tegen alle liefdesopenbaring, waartoe wij geroepen zijn !

Neen — niet haten, niet dooden. — Maar liefhebben, helpen, redden, veredelen, verbeteren, opvoeden moeten wij den ongelukkigen mensch, die wellicht door atavisme (overerving) tot een „misdrijf" is gekomen. Kan hij het gebeteren, de arme tobber, dat hij van zijn vader en moeder of van één van die beiden bij zijn geboorte meekreeg die beginselen, die hem een onwederstandelijke prikkel werden, om te komen juist tot die daad, die hij bedreef?

Als men dergelijke gemoedelijke redeneeringen hoort of leest, dan zou men haast bewogen worden om te gelooven, dat de heeren werkelijk hunne medemenschen recht hartelijk liefhebben.

En dat nu eens voor een oogenblik aangenomen — dan voelen wij ons toch geroepen, uit te spreken, dat zulk een liefde steunt op verkeerde gronden, en dat heel die redeneering vrucht is van misverstand.

Een moordenaar is niet op ééne lijn te stellen met een kranke. Hij is niet maar een ongelukkige, die door oorzaken buiten zijn schuld kwam tot een misdrijf. Hij is een overtreder van het recht, dat besteld is door den Almachtigen God; in Zijn schepsel heeft hij zich vergrepen aan den Schepper zelf. Een mensch toch is niet een rad in een machine, dat geen weerstand bieden kan aan de kracht van den stoom; maar een redelijk, zichzelf bewust, en dies verantwoordelijk wezen. En juist uit kracht van die eigenschappen, die God hem geeft, kan de mensch zich schuldig maken aan de overtreding van wetten en voorschriften, die hem gesteld zijn.

De leer van het atavisme, die helaas hand over hand toeneemt, maakt de begrippen schuld en straf tot dwaas-