Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ongecompliceerdheid" daarentegen, als aanduiding van de hoedanigheid van het samengestelde welks samenhang betrekkelijk eenvoudig, althans overzichtelijk is, heeft een betere kans, zowel op de structuur van wetenschappen als van kunstwerken toepasselijk te zijn. Esthetisch echter duidt zulke eenvoud geen norm aan, maar een stijltypologische categorie. Deze heeft b.v. geen vat op de schoonheid van sommige ontwikkelingsvormen van Gothiek, op Barok en op menige exotische stijlgeving, zonder daarom tot hun „veroordeling" te leiden. Daarentegen is ze o.a. juist karakteristiek voor het Classicisme dat in de periode der Verlichting een subtiele verstandscultuur belichaamde. Derhalve wijst de esthetiek de voorkeur voor „eenvoud" (in deze nuance) als een vrije keuze terug naar de sfeer van het logische... Het is omgekeerd niet in te zien, waarom wetenschappelijk overbodige complicaties in een theorie, de aanwezigheid dus van elementen die voor een verklarende beschrijving niet onmisbaar zijn, zulk een theorie niet „schoner" zouden kunnen maken. Aan de physica van Aristoteles laat zich dit wel demonstreren, zonder dat men nu overigens daaruit haar hogere valentie mag afleiden. Stebbirig moet trouwens iets dergelijks beseft hebben, toen ze elders de complicaties in de astronomie van Ptolemaeus terloops toelichtte met diens vooroordelen omtrent ideale bewegingsvormen (p. 299). Had ze dergelijke gegevens uit de geschiedenis der natuurwetenschappen betrokken op haar behandeling van „simplicity", deze ware minder simplistisch uitgevallen.

Al is op grond van het bovenstaande de opvatting gewettigd, dat deze verwijzing naar het esthetische min gelukkig mag heten, toch biedt ze een welkome aanvulling in ons verband, omdat ze in een ander centrum dan waar Von Mises werkt, n.1. in de groep rond „Analysis", verwante neigingen met deze (gematigde) vertegenwoordiger der „unified science" vertoont. Bovendien documenteert Stebbing's mening meer normatieve naast de reeds behandelde psychologiserende impulsen in de oriëntering aan de esthetiek. Men behoeft slechts een blik om zich te slaan, om de sterke verbreidheid van zulke neigingen in de moderne vakwetenschappen zelf te constateren. Speciaal in die wetenschappen die door de positivistische reflexie de radicaalste wijziging van hun begrip van zichzelf ondergingen: Het

Sluiten