Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoo zijn in den oorlogstijd de. sociaal-democraten in het ministerspak gekomen, in België, in Italië, in Denemarken, in Zweden kwamen ze met de burgerlijke partijen aan het bewind.

Met die burgerlijke partijen moest het socialisme van zelf den kamp voeren voor den vaderlandschen staat.

Onverzoenlijke toonen hadden ook vroeger weerklonken, maar de nagalm stierf weg. Naar luid van de Marxistische beschouwing vormt het kapitalisme eene permanente bedreiging voor den vrede, zijn oorlog en militairisme vruchten van de kapitalistische productiewijze. Tegenstrijdige kapitalistische belangen van verschillende groepen der bezittende klassen uit de onderscheidene landen moeten botsingen in het leven roepen. „Aan de communisten is verweten, dat -zij het vaderland, de nationaliteit willen afschaffen. De arbeiders hebben geen vaderland; men kan hun niet ontnemen, wat zij niet hebben. De moderne onderdrukking van het kapitaal heeft den proletariër het nationale karakter ontroofd."

Welnu, toen nog het revolutionaire standpunt overheerschte, toen onverbiddelijke strijd tegen het kapitalisme het wachtwoord was, toen de klassestaat met al zijn uitingen ten doode toe werd bestreden — ja, toen konLafargue het vaderland beschimpen, als „eene metaphysische en ethische deerne, die zich veil geeft voor academische discussies". Nu evenwel al meer aansluiting werd gezocht bij de bestaande maatschappij, moest de kosmopolitische leer verschrompelen en kon aan hetgeen zich historisch en nationaal ontwikkeld had, oprechte achting niet worden onthouden.

Het triomfgeroep in de Sozialistische Monatshefte, der revisionisten orgaan, aangeheven, is niet ongegrond. De vierde Augustus 1914, de dag, waarop de Duitsche sociaal-

Sluiten