Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in contact te komen en zich in te voegen in de wereld der gemeenschap. Aanvankelijk draagt de taal van het kind een geheel eigen karakter, het is als het ware een privaat taaltje, voor eigen gebruik. Slechts langzaam krijgt de volwassene gelegenheid hier vormend in op te treden. Het kind stamelt eerst am-ma, am-ma, zonder daarmede de moeder te bedoelen. Eerst als het .merkt, dat de moeder daarop reageert, verbindt het met deze geluiden de nieuwe betekenis, zegt Müller-Freienf e 1 s.

Twee kinderen, tweelingen, die nog niet op school waren en thuis verwaarloosd werden, hadden samen een eigen taal ontwikkeld. Zij spraken met elkaar op een wijze die voor een buitenstaander volkomen onbegrijpelijk was. Zijzelf echter konden zich voor elkander verstaanbaar maken en over alle mogelijke onderwerpen spreken. Dit alles is interessant voor de taalgeleerde die de oorsprong van de taal tracht op te sporen. Wij kunnen er hier echter niet verder op in gaan.

Een enkel woord nog over het geheugen van het kind op deze leeftijd tussen één en vier jaar. M ü 1ler-Freienfels zegt hiervan dat het geheugen van het kind niet beter of slechter is dan dat van de volwassenen, maar het werkt op een andere manier. Elke moeder is wel eens teleurgesteld, wanneer het kleine kind haar na een afwezigheid van enkele weken geheel vergeten lijkt te zijn. Van onze eerste jeugdjaren plegen wij ons ook zelf weinig of niets te herinneren. De voornaamste oorzaak hiervoor zou zijn dat het leven der kinderen vooruit, naar de toekomst gericht is en zich niet met het verleden bezig houdt. Er is voor hen nog geen mogelijkheid de belevingen te ordenen in een zinvol of niet zinvol geheel, dat een structuur naar tijd en ruimte draagt. Juist door hun niet leven in de verleden tijd, wordt het nieuw beleefde hierin niet geordend en verkrijgt het slechts later een eigen structuur. Slechts veel later kunnen wij ons nog enigszins construeren hoe het geweest moet zijn, de eigenlijke beleving van het gebeuren zelve is dan niet meer te herinneren. Het geheugen van

Sluiten