Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat hij in den loop van één jaar behandeld kan worden.

Maar zoo is onze Confessie niet.

De Confessie is geen leerboek, maar een boek van belijdenis; een plechtig actestuk, waarin de kerk positie neemt tegenover de wereld, tegenover andere kerken en tegenover alle secten. Met de Confessie keert ze zich niet naar binnen, maar naar buiten; niet naar de kinderkens, maar naar wie buiten staan. De kerk ligt in geschil over de hoogste waarheid. In geschil met de wereld en haar wijsheid, en in geschil met de ketterijen; maar ook ten deele in geschil met de zusterkerken. En het is nu tegenover alle dezen , dat de kerk duidelijk en onomwonden, als voor Gods aangezichte, belijdt, wat voor haar als hoogste en zuiverste waarheid geldt. Vandaar dat de Belijdenis zich niet uitlaat over geschillen, die in den boezem onzer eigen kerken nog niet tot rijpheid zijn gekomen. Alleen wat uitgemaakt en met het bloed der martelaren bezegeld wierd , hebben ze in haar belijdenis geboekt; op grond dier belijdenis zich als kerken aaneengesloten; en deze belijdenis aan de Vorsten en Overheden toegezonden, opdat deze weten zouden, wat men beoogde.

Voor het onderwijs is de Confessie dus niet bestemd, en eerst als het eigenlijke onderwijs aan de hand van den Catechismus is afgeloopen, kan men zijn leerlingen in de Confessie inleiden, om ze te doen zien, hoe nu onze kerken als kerken spreken.

Prof. Maresiüs, die dit zeer goed inzag, gaf als doel deibelijdenis deswege deze vier punten aan: 1°. dat ze strekke om de zuivere kerken van wat daar buiten lag te onder-

Sluiten