Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van het onrecht en de zwaarte van de straffen, die bedreigd dienen te worden.

Tacitus1) wijst er op, hoe reeds de oude Germanen de strafbare feiten hebben onderscheiden in eenerzijds de scelera en flagitia, anderzijds de leviora delicta.

In den Carolingischen tijd2) werden de zwaardere delicten ook als causae majores, causae arduae of graes, excessus, Ungerichte, ondaden aangeduid en gesteld tegenover de causae minores of Frevel, de lichtere, „slechte" anderzijds; de laatste werden bedreigd met straffen aan huid en haar, (verberare, tondere, brandmerken), de eerste met straffen aan hals en hand (doodstraf of een verminkende straf).

Delicten, die met den dood werden gestraft, werden in de 14e eeuw hier en daar aangeduid als „pinlike saken" en onderscheiden van de „borgelike", welke onderscheiding wellicht samenhing met die, welke bij de Italiaansche juristen gebruikelijk was en ontleend was aan de verdeeling der acties in actiones civiles en criminales. Ook de C. C. C. erkende deze onderscheiding.

Later, onder invloed vooral van Clarus en Carpsovius, onderscheidde men de delicten in causae majores en causae minores; de eerste werden weer verdeeld in crimina atrociora en atrocissima, de laatste werden dan crimina levia genoemd. De crimina atrocissima werden gestraft met verscherpte doodstraf. Aldus kreeg men een drieledige onderscheiding, die in Oostenrijk in 1768 en in Beieren in 1751 werd overgenomen.

9. Het Oud Fransche recht kende een andere onderscheiding n.1. les délits de grand criminel, les délits de petit criminel, délits ou contraventions de police locale. Deze verdeeling hing samen met de voorschriften omtrent het strafprocesrecht. Hieruit heeft zich ontwikkeld de z.g.n. trichotomie (Drieteilung, division tripertite) der strafbare feiten (infractions) in crimes, délits, contraventions (misdaden, wanbedrijven, overtredingen). Beslissend voor deze onderscheiding was de zwaarte der bedreigde straf (deze werden onderscheiden in peines criminelles, correctionelles, de police) en in verband hiermee werd ook de procesorde (de absolute competentie en de taak van de jury) naar dit beginsel onderscheiden. In verschillende wetgevingen is deze trichotomie overgenomen, ook via

!) Germanica, c. 12. Zie ook F rederiks, t. a. p., blz. 11. 2) Vgl. ook voor hetgeen hier volgt H i s, t. a. p., blz. 37 en Frederiks, t. a. p., blz. 3 v.

Sluiten