Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stellingen, betere zorg voor verwaarloosde kinderen, physisch en psychisch; onderdrukking van schadelijke publicaties, beperking van' <ien toegang tot de openbare terechtzittingen van de strafkamers, enz..

8. Het positieve systeem der repressie1), berust op de volgende beginselen: onbepaalde duur der afzondering van den misdadiger, het publiekrechtelijke en sociale karakter der schadevergoeding en de aanpassing der beveiligingsmiddelen aan de verschillende categorieën van misdadigers- De rechtvaardiging dezer beginselen geschiedt op grond van de navolgende overwegingen. Straffen is een handeling, die de strekking heeft de maatschappij te beveiligen tegen het gevaar, dat in den misdadiger voor haar is gelegen. Uiteraard n! moet dus de duur der straf bepaald worden door de gevaarlijkheid, van den delinquent; is deze niet meer gevaarlijk, dan verliest de straf haar bestaansrecht tegenover d-en delinquent. Aan het beginsel van den onbepaalden duur der afzondering sluit zich aan de voorwaardelijke invrijheidstelling, echter alleen na een psychophysiologisch onderzoek van den gevangene.

Schadevergoeding is even zoo goed als afzondering een sociale reactie. Ze dient vooral te volgen bij kleine vergrijpen door niet gevaarlijke personen, vooral door gelegenheidsmisdadigers gepleegd. Nu heeft de schadeloosstelling twee verschillende vormen: een „geldstraf", betaalbaar aan den staat en „een vergoeding", betaalbaar aan de gekrenkten. Wijl de staat den gekrenkte niet heeft kunnen beschermen, moet hij het slachtoffer schadeloos stellen en daarom moet hij zich door den delinquent laten betalen.

In plaats van de „eenheid der straf" trede de aanpassing der beveiligingsmaatregelen aan de verschillende categorieën van misdadigers. Daarbij moeten twee regels in acht genomen worden. ƒ Vooreerst moet de afzondering de misdadigers niet in een toestand brengen, die hun, in plaats van (hun) ontberingen, lediggang en ongestoord verkeer onder elkaar verschaft. De gevangeniscellen moeten beslist minder comfortabel worden.

Vervolgens moet van alle gevangenen onvoorwaardelijk arbeid verlangd worden, behoudens in gevallen van ziekte. Aan de poorten der gevangenissen zou F e r r i geschreven willen zien: Wie van de gevangenen niet werkt, zal ook niet eten 2). Het resultaat en de opbrengst daarvan moet dienen om het onderhoud der gevangenen

1) T. a. p., blz. 402 v.

2) Merkwaardig klinkt de motiveering, die Ferri geeft (zie t. a. p., blz. 423).

Sluiten