Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Determineerbaar! Maar juist geen enkele pleger van een strafbaar feit is normaal determineerbaar. Het feit is daar, om het te bewijzen. Trouwens determineerbaar is zelfs geen enkel toerekeningsvatbaar individu, volgens onze opvatting. Meent men, dat dit wel het geval is, dan moet erkend, dat in tallooze gevallen van gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke storing deiverstandelijke vermogens van determineerbaarheid, en wel van normale determineerbaarheid, moet worden gesproken. Tenslotte, als juist is, dat hij, die op motieven anders reageert, dan «les autres», niet toerekeningsvatbaar is, dan is consequentie van die leer, dat de vraag naar de toerekeningsvatbaarheid rechtens nimmer aan de orde komt. Immers de toerekeningvatbaarheid is door het plegen van het feit bewezen, ze volgt uit het begrip, is met het feit gegeven en dus a priori hare straffeloosheid. Anderzijds: een aan schuld te wijten daad is een casus non dabilis!

Terecht geven Simons en van Hamel een psychologische bepaling (juister: een psychologisch criterium). Dit wordt dan geacht een maatstaf te zijn, waaraan de invloed der biologische oorzaken op het psychische leven wordt gemeten Merkwaardig is nu, dat beide schrijvers, die telkens weer tot biologische oorzaken terugkeeren, in hun bepaling van het begrip der toerekeningsvatbaarheid, van deze oorzaken, met geen woord melding maken. Zij geven een bepaling van de toerekeningsvatbaarheid, die den zin der wet weergeeft; maar dan het een of het ander: men erkenne rondweg, dat het op die biologische oorzaken in het geheel niet aankomt; öf wel, men beschouwe die formule niet als een bepaling, maar als een aanvullingscriterium, een psychologisch criterium, waaraan de mate van invloed der biologische oorzaken op het psychisch leven uitgeoefend, wordt gemeten. Beide schrijvers doen dit niet. Zij geven beide breede uiteenzettingen van die biologische oorzaken; en als dit geschied is, wordt er verder geen rekening meer mee gehouden. Als de biologische oorzaken geen uitkomst geven, dan beroepen beide auteurs zich op de onmogelijkheid van schuld, wijl deze.... toerekeningsvatbaarheid onderstelt. M. a. w. ze nemen toch niet-toerekeningsvatbaarheid aan als de psychische staat voldoet aan hun gegeven bepaling. Dit is natuurlijk «schipperen», betaamt nimmer, allerminst in een leerboek.

Wij blijven van oordeel, dat wij de biologische oorzaken veilig buiten bespreking kunnen laten, doch spreken dit open

Sluiten