Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

8:9

volk als één- of als tweezijdige verbindtenis wordt voorgesteld, toch in elk geval op dezelfde zaak wordt gedoeld. 'idov vraagt de aandacht, er komt iets van groot belang. De i]fié(tai, waarvan Jeremia spreekt, zijn de dagen, waarin God beginnen zal Israël op bijzondere, op nieuwe wijze genadig te zijn, het zijn de dagen van den Messias, die, waarin de dreigingen en de beloften van ouds gedaan in vervulling gaan vgl Jerem. 7:32; 23:5,7; 30:3; 31:27, 31, 38; 33:14; 48: 12;' 49 : 2 ; 51 : 47, 52. Deze dagen zijn met de komst van Christus aangebroken, vgl. Hebr. 1:2, in die dagen komt de nieuwe óinO-r^xti, waarvan Jezus de Borg en Middelaar is, 7 : 22 ; 8:6. Israël en Juda worden beiden genoemd, in de dagen van Jeremia was het volk gedeeld, maar de beloften gelden het geheele volk Gods. Ook in dit noemen van Juda en Israël komt wel uit, dat het niet het vleeschelijk Israël is, dat werd bedoeld, maar het volk Gods, niet de nationale, maar de geestelijke eenhejd is gemeend. 'Eqxovtcci, zullen komen, § 246, 4' Ook oixog teekent het volk als eenheid, vgl. 3 : 6. ZvvceXeïv èici, volledig oprichten, afsluiten met betrekking op. 9. Vs 9 maakt een tegenstelling met de óicL&r\xv\, waarvan de vaderen genoten (TtazQdoiv niet: met, maar voor de vaderen). De schrijver vergelijkt in onzen brief voortdurend den eeredienst, dien Jezus in der waarheid verricht en die bekroond wordt door de ii(>o<}<poQ<i in den hemel, met den ceremonieelen eeredienst, welke Israël in de woestijn ontving en verrichtte. Geen wonder,^ dat hij een plaats uit Jeremia koos, waar de nieuwe óia&ijxrj vergeleken wordt, met hetgeen de Heere aan Israël deed in de woestijn, waar God het a. h. w. bij de hand greep en verloste uit Egypte, waardoor Israël werd tot een zelfstandig volk. In het bijzonder kunnen we dan nog denken aan de Bondssluiting, verhaald Ex. 24. Israël spreekt daarbij: Al wat de Heere gesproken heeft, zullen wij doen en gehoorzamen. De wet is afgekondigd op den Sinai. Vgl. ook Exod. 19 : 5 en 6. Maar Israël heeft aan de verplichtingen, die het op zich genomen had, niet voldaan, ze zijn niet gebleven bij de diaO-r/xij 1). Het gevolg (xaydt — y.ai xai niet zuiver copulatief, het beteekent: en het gevolg daarvan was, dat Ik, § 352) was, dat God niet meer op hen lette, d. w. z., dat Hij ook Zijnerzijds zich niet meer gebonden achtte aan de toezeggingen bij de dla&rfxrj gedaan. Ook hier heeft óia&rixt] van zelf de beteekenis verbond, tweezijdig verdrag. Evenwel gaat de beteekenis eenzijdige verbindtenis niet geheel

J Of men den zin met ori laat afhangen van den vorigen, zoodat hij e reden aangeeft van gvvtsXboco, of dat men bij oti een nieuwen zin laat beginnen, waarvan zayaj etc. den nazin vormt, welke zin in het eerse geval ook door oti wordt beheerscht, maakt weinig verschil. Evenzoo geeft het weinig onderscheid, of men den zin met oti het ytccivijv van vs 8 of het ov van vs 9 laat verklaren.

Sluiten