Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

levensbodem. „Ohne schwarze Erde wird keine schone, wohl-riechende Blume offenbar' (Boehme). Ook de man is eerst kind geweest, moest alles stuk voor stuk doorleven , voordat hij den vollen rijkdom zijner kracht bezitten kon als zijn eigendom. Zelfs van onzen Heer evenals van SamueJu en Johannes den Doopèr heet het: „En Jezus nam toe in wijsheid, en in grootte, en in genade bij God en de menschen" (Lukas 2 : 52).

De vrees voor de gedachte der evolutie vindt haar oorzaak dan ook ten slotte in het volgende. Gewoonlijk meent men, dat Gods werk en 's menschen werk op dezelfde wijze voleindigd wordt. Maar er is een verschil! Ons werk is dood, Gods werk leeft, dat is groeit. — Wij bouwen huizen, tooveren schilderijen op het doek, houwen beelden uit het marmer. Echter, al onze werken, ze zijn in eens klaar maar blijven zooals ze zijn, ze leven niet, er is geen assimileering, er is geen drang tot zelfverwerkelijking in. Wij leggen het doode hout en steen den vorm op. Zooals de bakker het deeg vormt, zoo dwingen wij onze stof mechanisch in de gestalte van ons ideaal.

Maar Gods werk leeft! Bij Zijn wondervollen arbeid groeit de vorm, hij ontplooit zich organisch uit de drijfkracht, die er achter zit, door het leven heen. - Bij Gods levend werk moet dan ook alle angstvalligheid wijken, bij 's menschen werk komt het dikwijls juist op die angstvalligheid aan. Want, in een woud mag er hier of daar een boom rondom liggen zonder dat het volle, levende bosch er schade door lijdt. Integendeel! Maar in een mozaïek-tafeltje kan geen vakje gemist worden, of het is geschonden en betrekkelijk waardeloos.

En zou dit karakteristieke in Gods werken, zou deze Zijne methode, nu ontbreken, waar het 't hoogste geldt: Zijne openbaring aan een zondige menschheid, de mededeeling Zijner eeuwige gedachten ? Zou het ook daar niet wezen: eerst de kiem, dan de volle ontplooiing? — Het

Sluiten