Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ons de wijze, waarop daar de gedachte der voortschrijdende incarnatie wordt gekoesterd. Zij sluit in, niet uit. De nadruk, die gewoonlijk op de verzoening wordt gelegd, acht zij veelszins te exclusief. Zij spreekt liever van verlossing, ontwikkeling en volmaking. Een harer theologen drukt dit zóó uit: „The Incarnation opened heaven, for it was the revelation of the Word; but it also reconsecrated earth, for the Word was made flesh and dwelt among us. And it is impossible to read history without feeling how profoundly the religion of the Incarnation has been a religion of humanity. The human body itself, which heathendom had so degraded, that noble minds could only view it as the enemy and prison of the soul, acquired a new meaning, exhibited new graces, shone with a new lustre in the light of the Word made Flesh, and thence, in widening circles, the family, society, the State feit in their turn the impulse of the Christian spirit, with its:

Touches of things common

Till they rose to touch the spheres...

While the optimism, the belief in the future, the atmosphere of hopefulness, which has made our progress and achievements possible, and which, when all counter currents have been allowed for, so deeply differentiates the modern from the ancient world, dates, as a fact of history from those buoyant days of the early Church .... It is true that secular civilization has cooperated with Christianity to produce the modern world. But secular civilization is, in the Christian view, nothing less thanthe providential correlative and counterpart of the Incarnation." l)

Deze studie dateert uit de „Victorian age". Het optimisme van dien tijd is veelszins verdwenen, ook in zijne theologische toepassingen. Intusschen blijft in de Anglicaansche deze geest van synthese en ontwikkeling zich handhaven. Dit blijkt b.v. uit de devotioneele litteratuur — men denke aan de recente: „Acts of Devotion en uit de jongste theologische producties. Deze voelen zich over het geheel ver af van de tegenstellingen der dialectische school. Zij behandelen gaarne de incarnatie en deze in haar synthetisch karakter. Wij herinneren ons de opvatting van Thornton, Andrews en Vernon Bartlet. De „fresh approach" tot de incarnatie van de

i) J. R. Illingworth, The incarnation in relative to Development, in Lux Mundi, ed. by Ch. Gore15 1913, p. ISS-

Sluiten