is toegevoegd aan uw favorieten.

Uut 't lève

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te schreèuwe, za 'k mar zegge, 't Was krek 't geluid van 'n hond, die nog niet aon 't janke toe is mar d'r mee beginne wil. — 't Waoter liep t'r uut te mond ien den halsdoek en ik keek nog naor d'r, toe 'k te kèl mit 'n schorre stem heurde snauwe: „Veèg-te mond af!"

„Jong, jong! Wa zitte-gellie hier bedroef," was 't erste, wa 'k zegge kos.

„Jao, tobbe man, tobben is 't," zei-te kèl en 't wiefke kwam al dichter bij. ,,'k Ben van daag krek vijf en zeuventig jaor geworde mar 'n érge fees-dag, dat is 't veur mien nie. 't Wordt mit dieje daor al erger. Tegenswoordig wil ze d'r altied uut en, as ik ze niet oppas, dan ontlupt ze mien en dan trekt ze zich de spullen uut en lupt zóó mar langes te weg. Underlest hebbe ze ze gunt op te wal gekregen en zoo mè niks aon weèr thuus gebroch. 'k Pas ze zoo goed op as 'k mar kan mar 'k het-te keujes achter ok nog liggen en die motte toch ok t'r ver-

zurging hebbe. — En dan wat 't mien al gekos

het! — De bevallings van d'r goenken al muujeliker en ze wierd t'r al wonderliker van. De leste keer moste d'r twee aon te pas kommen en die zien van