is toegevoegd aan uw favorieten.

Uut 't lève

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kwartier zitte rille op zien stoel van zenuwechtigheid, zoo-as-ti die kèl bij de schubbe ha gehad."

Daorum zeg ik: Jaonus is nog 'n kardulle kèl.

Hij kan van alles: eiges te pot koke; kouse stoppe; 'n paoling 'tvel af doen; 'n boks lappe; 'nrad aon de krui-wage zette; stumpere; de klompe van de schoólkiender mit 'n stuksken iezer-draod kramme; pinnekes veur de worst van döörne make; planke fabrecieren nm 't brood ien d'n ove te schiete; aol stèke mit ten aol-scheer (daor is Jaonus 'n effetieve liefhebber van); ja zelfs hèt-i mien korts gelejen is verteld, dat-i duk zat eiges 'n keuje ha geslacht. — Bén ding kan Jaonus niet en dat is hemde maken uut 't stukske katoen, dat-i 's wienters bij de bedeeling van de diaokenie kriegt. Die makt Coba de naeister veur 'm. „Hij is gróóts op mien" zeit Jaonus dan. En daor meint-i Coba mee. Want al zien 't vróllie, Jaonus praat altijd van „hij" en „hum".

Jaonus is ien zien tied 'n felle bakker gewest, 'n exterateur ien zien vak en nou mot-ti zien eige d'r over bedroeve zoo-as te jonge minse tegeswoordig mit 't deeg ligge knooje: „Zoo!" dat duut-i ou veur op te taofel.

Mar mit al da geknooi brenge ze d'r nog niks