is toegevoegd aan uw favorieten.

Uut 't lève

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

'k veul van ou. Da kan 'k zoo niet uutdrukke; mar hier zit 't."

Al houdt Jaon veul van d'n domenie, 't kan toch wel is gebeure, da-se hum nie zoo krek begriept. Op 'n keer, toen-i d'r moed en vertrouwen iengesproken had, toe doch-ti, da Jaon aongedaon was en toe viel 't hum wel 'n bietje tege, da-se zei:

„Jao, mar moed houwe. — 't Is haost kermis." —

Jaon leit deur de bank nie veul te erremoeie mit te minse, mar de vrouw van Giel, d'n buurman, daor het se de mier aon en da's wederkeerig. Daorum hè 'k tege die buurvrouw is gezeid:

„Kom, gao Jaon is op zuuke. Gellie zoudt saome zoo'n schik kunne hebben en nou is 't altied mar genits. Kom, gao Jaon nou is opzuuke!"

„Nee, da zie 'k zoo nie gewóón," zei-de buurvrouw, zuutjes heèr.

„Jao, mar ge kunt 'n gewoonte toch wel is verandere?"

„Nee, da zie 'k zoo nie gewóón."

„Och kom, gellie woont zoo vlak naost mekaore en Jaon het zoo weinig aonspraok. Gij het ouw man en ouw kleinzoon altied nog; mar zij .... ?"

„Nee, da zie 'k zoo nie gewóón."