Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nou, um kort te gaon, vroeger was 't alles best op te Hoeve. We heurde niks en zagge niks en hadde nèrges erg ien. — 't Is pas begonne, toe dejuffer, die 't spul toekwam, gesturve was. Ze had ien 't testement bepaold, dat 't altied ien de fremilie blieve mos mar de èrve (mien vaoder was mar zet-boer, da wit-te wel) de-jen 't toch van de hand. Tege de laotste wil ien....

Op 'n aovond kumt mien vaoder deur de gang, mit 'n brandende keers ien de hand. — Fuut! — de keers uut. Tochte dee 't nie, dus begreep vad t'r niks van. Hij stak te keers weer aon. — Fuut! — alweèr uut. — Toe veur de darde keer. — Alweèr 't eigeste. — Mien vaoder was 'n gerisselevierde kèl en daorum riep-ti mar ien 't wilden eweg: „Is ta nou haost uut! Want ta begint mien nou is tevervèle!" —

En toe was 't uut ok. — Mar we zouwe d'r meer van mèrke!

Mien zuster had 'n binne-kwaol en mos gedurig onder de deikes. 's Aoves laot, toe ze op te opkamer ien de bedstei lag, heurde ze duidelik, dat t'r iemes mit 'n kleed aon deur de kamer en langs t'r bedgordiene liep te sluupe. Ze docht, dat 't een van de zusters was. — Mar, toe ze d'r de volgende

Sluiten