Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kost. Ze goenk aon de scliolk zitte plukke en toe kwam 't t'r eindelik uut, da-se Jup ok wel lij-je mocht.

Mit te praot was 't nou uut; nou most 't tot te daod komme. En, umdat Jup nie wiest, hoe-di 't 'm anders lappe zou, vroeg-ti vlak ëweg:

„Wille we dan mar daodelik beginne?"

Zóó waore ze aon mekaore gekommen en mit te Mei same getrouwd. Van d'r spaor-cente had Mie 'n dekselsche mooie mahonie-geschilderde kast gekocht. — Die steet mit te spulle d'r ien nou nog daor gunt ien d'n hoek. —

Mar 't verging Mie nie best ien d'n trouwdag, 't Was tobben en dokteren van d'n ersten dag af aon. Ze was, zoo-as Jup ta nuumt,'n bietje onganzerig „mar ik lag mar nie veul mit 't vrommeske te erremoeie."

Mit t'n uiver stonde ze zoowaor toch op 'n goeien voet. Want 't volgend jaor ha Jup wa jongs bij de vrouw: 'n dèrnje, 'n heel klein dèrnje. „Mar drie punjes" zei Jup, die 't daodelik gewoge had (natuurlik héél veurzichies), mit 't touwke um 't liefke aon d'n haok van 'n punder opgehange.

Umdat ta dèrnje zoo min was, daorum prakke-

Sluiten