is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooneelspelen.

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ro8 HAMLET.

curius de bode der Goden, die even dus van eenen toe aan den Hemel reikenden Berg, naar beneden flingerden: waarlyk een faamenftelling en geftalte, daar ieder God zyn zegel op fchynt gedrukt te hebben , om de waereld te beduiden wat een Man is. Dit was uw gemaal. — Zie nu hier; dit is uw tegenwoordige gemaal ; die als een fnood gedrogt zyn eigen Broeder vergeeven heeft. Hebt gy oogen? kunt gy de fchoone weide van dees verheven Berg verbaten, orn u in deze moeras te voeden ?

Zeg, hebt gy oogen — liefde kunt gy het

niet noemen ; want in uwe ouderdom is het bloed getemd ; en gehoorzaam aan het vernuft; en welk Mensch die verftand heeft, zal van deze tot dii overgaan? Maar deze zinnen zyn verward; de zinneloosheid zelf zou hier niet dwaalen : nooit raakt bet verftand zo ver weg, dat men geen onderfcheidings kragt genoeg behoud, om in dezen te kiezen. Welk een booze geest was het dan die u , ge. Jyk een Valk, verblinde? oogen zonder gevoel; gevoel zonder gezigt, oonn zonder handen of oogen ; reuk zonder iets anders, of flegts het zieke overfchot van eenen enklen zin had zo niet kunnen dwaalen. — Ach! fchaamte , waar is uw bloozing? .— oproerige Hel , zo gy in het gebeente eener vrouwe zo veel oproer verwekken kunt, zo laat de kuisheid altoos de bewaarfter der vuurige jeugd zyn , en m haar eigen gloed verfmelten! — verklaar het niet meer voor fchandelyk , ais de ongeftuitne drift en de hette der jeugd , in uitfpoongheden vervalt , daar de koelheid zelfs even zo ligt orand: en het verftand de Kop, ehar der wilie word.

Gertruida. Ach ! Hamlet ! ga niet verder; gy wend myne oogen in het diepfte myner ziele; en daar zie ik zulke zwarte en haatelyke vlekken, die hunne verw nooit verliezen zullen,

Hamlet.

Ja! maar in de vuile uhwaazeming van een bloedfchandig huwlyks bed te leven, dat enkel vervloe-

kin.