is toegevoegd aan uw favorieten.

Magazijn van geschiedenissen, romans en verhalen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET HUISJE IN 'T BOSCH. nS

Klaertje! vervolgde Dorancé, zijt toegevend en Vervul mijne wenfchen. Geloof mij, ik verlang uwen

dood niet. Gij zijt mij te lief te dierbaer;

maer laet mij het genoegen van mij te mogen wreeken; het is het eenigst goed, dat mij is overgebleven !

Klaertje bezweek onder den last der aendoeningen. Zij zat onbeweeglijk; het hoofd hing haer op de borst, en de handen waren ten hemel gericht; zij weende en zuchtte. Nu vatte de wraekzuchtige oude de hand van Alexis, en zeide: ga, mijn zoon! den verrader Duverlij, over de geheele aerde, opzoeken; morgen vroeg, zoodra het begint te dagen, moet gij de reis aenvaerden, en niet terugkomen, dan met zijn hart in uwe hand ... met zijn hart in uwe hand! verfiaet gij mij wel?... Dit is mijn wil, het bevel van eenen vriend, die, bij u, de plaets van vader bekleedt.

Alexis gevoelde zulk een' afkeer van dezen last, dat hij zich niet in ftaet bevond, om een enkel woord te kunnen andwoorden. Dorancé en Germain ftonden op, namen de kist op hunne fchouders, gaven de jonge lieden elk een treurfakkel in de , hand, gingen, met eenen ftatigen tred, de trappen, uit het onderaerdsch verblijf, op, den tuin door, en zetten den dierbaren last, aen den voet van den

grooten Populier, neder In het volgende hoofd-

ftuk zullen wij de verdere omftandigheden van deze treurige ceremonie, en hetbeflüit, dat de edele Alexis nam, nader zien.

H 2 ZES-