is toegevoegd aan uw favorieten.

Jacoba van Beieren in vyf boeken.

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DERDE BOEK

tl

Vaarwel! myn Echtgenoot, het kwynend licht der maan, „ Dat thans myn hand beftraalt, tuigt van myn grievend lyden,

„ Het glinftert op dit blad in elke gloénde traan, „ Die U myn minnend hart, in 't wreedst verdriet, blyft wydenl"1'

't Vyandlyk leger, dat van ver de ftad omringt, Ontfangt, in't diepst des nachts, meinêedige afgezanten

Van Bergens Raad, die thans de legerhoofden dwingt, Om Brabands heirvaan op hun Herken muur te planten.

Straks trekt een groote ftoet de hooge poorten in. Eer d'uchtendg'ans het groen met paarlen mogt omfnocren,

Is Dwinglands wensch voltooid; myn jeugdige Gravin Ziet zich, van hulp beroofd, naar s'vyands leger voeren.

Dan, fchoon geweld en list op de onfchuld zegeviert, De waare heldenmoed gloeit 't fchoonst in tegenheden;

Jacoba, met den glans der blanke deugd gefierd, Durft als vorflin, voor 'toog haars flaafschen dwinglands treeden.

De krygsraad, die haar vol bewondrende eerbied groet, Blyft op den grootschen zwier van zyn gevangen Haaren,

Bourgonjes Hertog voelt de zagtc Hem van 't bloed, Zy wekt weêr liefde en trouw in Brabands Icgericharen.

„ 'k Ben in uw macht, (dus luidt de taal van myn Heldin,) „ Cy ziet, door 't fnoodst verraad, uw naam onHcrflyk leven, F „ Myn