Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

514 DE LOF VAN JOOST VAN

Ta eenen ogenblik ging plotfehng te grom Gehoorzaamt als een Vorst, doorfchooten als een hor*

Niet minder laat hy 2yn 00rdceJ e„ n Wyken, a s hy aandoenlyke gevallen beflyf, - zyn geicht op Ant. Jacobz. Roscius, die, om 2 vrouw en land te redden, in 't ys verdronk. *™

Zyn Brult t'omhclzcn in een bcemt, bezaeit met roozen ' £ 1Ct. 2achte do!«> * géén bewys van Zl ' Maar ^„ngende ineen »eir,daar^Snkou En op de lippen vriest, zich te verreukeloozen;

Dat j van twee uiterflcn het uiterfte gekoozen, Gelyk myn Roscius, beklemd van druk cn rouw * ° armen houdt gevat zyn vrucht en wacrde vrouw En gloeit van liefde, daer 't al kil is, e„ bevroozeïil

IIÉI^ ik2Wym:ik^:^gaate grond. S^dem „W ^^'^^ïn-ynehmon^ adem cn haer ziel; zy hemelt op zyn lippen :

Hy volgt haer bleeke (chim naer t zalig paradys

aen geest, en hy gmg met haer adem glippen.

Voeg hier by dit uitmuntend ^edichr m,- „v Margaretha van Vloosvvyk:

Zy vaert ten hemel in Op eenen regenboogh Een fchoone wolk van bloemen En verwen niet te noemen;

De

Sluiten