Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WELSPREKENDHEID. J

wederen endefcapen, ende al fpringhende en dan» fende feyde fy defe woorden: ,, Die tijt is corc, ende verdrietelick is die tijt ons leevens, ende gheen vermakinghe of ghenoechte en is in des menfchen eynde, en niemant is bekent, die weder ghecomen is van der doot, ende wter helle; want wy fijn van niet ghemaeckt, ende hierna lullen wi welèn, of wi nie gheweest en hadden. Coemt dan, ende laet ons ghebruken dat guet, dat nu is, ende der creaturen haeltelick in onfe ioghet, ende laet ons vervollen met preciofen wijn, ende met duerbare falve, en en laet ons niet ontgaen die bloemen der tijt. Crone wi ons met rofen, eer fy verdroghen, ende en laet gheen velt wefen , daer onfe oncuusheyt ende quade genoechte niet over en gae. Laec ons overal onfe teykene laeten onfer blyfcap; want die hoort ons toe, en is onfe deel." Doe fy dit feydë, ontbonde fy den bréydel, horer quader begheertë, en plagen heren lust, en elck brsick bloeme, die fy cryghen conden. Als ick dit fach, bleve ik ftaende in my fel ven, twifelende in mine moet, wat ick doen mochten. Ende fich, die bloemen, die wter aerden ghewasfen waren, die ick fchone met des meys lust, ende groene bloeyende ghefien hadde, die fijn haeftelicken dorre gheworden , ende ofghevallen, en alle hoer fchoonheyt was vergaen. Van welcker nyluyt des fiens doe ick my verwonderde met auxt, qu« A 4 ick

Sluiten