is toegevoegd aan uw favorieten.

De vriendin van't vaderland.

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

.wentelen over de rustkoets van mijnen vriend, van hem* die wejè'er, met ftervelijke lippen, de fchoone wetten der natuur zegende en roemde.

De lieve lente bloeit nu om zijn graf, de zweevende zangchooren heffen, jn de naastgelegen bosfchen, den eenyoudigen lof?ang des leevens en der liefde aan, terwijl hunne fchuldlooze toonen de lucht bovea dit graf doen golven. De gloeiende zomerzon zal gras en bloem, waar op ik tbands rust, doen verwelken, terwij! de ver. fterving van dit bevallig fieraad der natuur het fterflot van mijnen vriend affchjldert, en deze plaats tot eene leerfchpol voor nog bloeiende natuurgenooten, die den dag des dqods nog ver af waanen te zijn, heiligt. Ja bier zal de herfst den naderenden dood verkondigen, c» het gefchuifel der afgevallen bladen, die op huilende Iierfstftormen over dit graf zweeven, zal dus het fterflot hier prediken, en ons toeroepen: alles is vergangelijk; het groen verdort; de bloem valt af; maar de werken der liefde, die Gods goedkeuring waardig zijn,vertieren ons fot in eeuwigheid. De grijze winter zal hier de vreedzaame grafrust afbeelden, wanneer doodfche ftilte op de omgelegen velden woont, en wanneer de verfteenende adem der natuur, gelijk de vormende adem der Almagt, door de hooge toppen van het donker mastbosch, wandelt. Ja, als dan het vlokkig zilver uit graauwe wolken nedergeftrooid, en de grond hier als met het gewaad der onfchuld bedekt wordt, ook dan zal het zoekend oog der vriendfchap over deze onkenbaar geworden graf. Zerk weiden, en zich den rustvollen avondftond der fteryelijkheid voorftellen; terwijl het in elke zonneftraa!, die de wegfmeltende fneeuw op deze grafplaats doet glinfteren, de daagende morgenftraalen der eeuwigheid, de verklaaring der gfiftorvenen, en de zegepraal des Ieeyerjs waant te befchouwen.

K 3 Op