Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TOONEELSPEL. 3

Maer wat is deze toch voor haer, die, wel bereid, En, hier door 't lot verdrukt, zelfs haekt naer de eeuwigheid! Wat is zij toch voor mij, die, in deez' kloostermuren, Reeds een' geruimen tijd, de kwelling moest verduren, Die een gedwongen dienst het vrije harte baert, Dat zich, ondanks zich zelf, aen 't heilig outcr paert! Maer ach! ik voel den troost in mijne ziel verdwijnen, De wroeging, die harpij, met haer gevolg, verlchijnen, Wanneer ik overdenk, dat, in den zelfden gloed, Terwijl mijn dwaze jeugd, in 't graf, haer misdaed boet, Mijn dierbare ouders, mij veel waerdiger, dan 't leven, Met al hun minnend kroost, rampzalig, moeten fneven! —<

Zij rijst, met drift, op.

Gevloekte minnedrift! werd ik, tot zulk een' prijs,

Uw tooverende kragt op teedre harten wijs! —

Moest ik, tot zulk een' prijs, uw zwijmelwijnen fmaken,

En deelen in 't genot van uwe feestvermaken,

Die wel, o ja; vol zoets — vol hemelgeuren zijn,

Doch tevens ook befmet met bitter zielfenijn!

Moet ik, door u misleid, aen hen ten beul verflrekken,

Wier dierbaer leven ik verplicht ben uitterekken, |

En moet de onnoosle vrucht van dit zoo dwaes beftae*ri,

Zelf, eer zij't daglicht zie, met mij, in de aerd'vergaenY —

Gehaete Castiljaen, wiens deugden mij bekoorden,

Wat dreef u herwaerd aen — waertoe de rustvolle oorden

Van Quito opgefpoord! — was 't omdat ik u zou

Befchouwen «. minnen — en — vergaen in bittren rouw!

A, 2 Alon»

Sluiten