Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

CORA,

Een welverëenigd paer, in 't ilreelend minnen, biedt.

E L M I K E.

Maer onder dezen hoort mijn lieve Cora niet! —»

Zij kent te wel haer' plicht, die, in haer prilfte dagen,

Reeds aen haer dierbaer was; — zij mint haer lieve magen,

En eigen heil te veel, dan dat haer hart, ontrouw,

Zich zelf — en haer gedacht den dood opoffren zou! ...

Maer hoe, van waer, mijn kind, die bittre zielberoering?

Wat teelt, in uwen geest, die fterke driftvervoering,

Die, op 't bedrukt gelaet, zich duidlijk fpreidt ten toon',

En u met blosfen verwt ... o Vreesfclijke Go&n!

Zou zich mijn kind — mijn lust — mijn ecnigst vergenoegen ...

CORA.

Voorheen mogt mij die naem, mijn lieve Moeder, voegen ,

Maer nu niet meer. — o Goön! hoe wordt mij 't hart verfcheurd! _

'k Heb alle uw teederheid voor mij geheel verbeurd;

'k Heb u, mij waerdiger dan 's levens zoetfte zoetheèn,

U, die mij mild befchonkt met onverdiende goedheên,

'k Heb u — o dwaes beftaen! — 'k heb mijn bemind gellacht ...

Geduchte Hemel! ach! ...

DERDE TOONEEL.

CORA, ELMIRE, WELINDE. M E L I N D E.

De fioet der maegden wagt,

Vrien-

Sluiten