Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TOONEELSPEL. 29

tederheid, en doet mijn hart meer en meer voor u ontglocijen.

M A R. r A , teder.

Genieten wij ook niet het genoegelijkst leven , dat in een huwelijk op aerde ooit gevonden wordt, o Marquis ! kenden alle menfehen dit genoegen, dat ons den Engelen doet evenaeren ; hoe angstvallig zouden zij het zoeken — hoe naeuwgezet hetzelve bewaeren? — doch vooroordeel, verpestende weelde., en menfchenvernielende gewoonte, beeft den genoegelijkften ftaet des levens, voor bijna allen, tot den verveelendften gemaekt.

de marquis.

Uwe denkwijze verrukt mij meer en meer, fchoo* ne vrouw I Maer hoe veelen zoeken vruchteloos genoegen in den Echt, daer zij geen wederga! van Maria de Velorno vinden kunnen?

maria.

Gij vleit mij , mijn waerde! — aen hoe vecle zwakheden, aen hoe veele gebreken ben ik nog vast? . . .

DE MARQUIS.

Ach! gij oordeelt te hard over u zelve. Welke zijn die zwakheden of gebreken? — te kleen, om zelfs door 't fcherpziend oog des Nijds ontdekt te worden. — Maria! mogten flegts mijne dochters eene flaeuwe trek van uwe deugd hebben, zij zouden volrnaekten zijn onder de Napelfche Schoonen.

maria.

Deze geheele cord, mijn dierbaere! was bekwaem

om

Sluiten