Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

36 PHILOCTETES,

Ik fmeek 't li, in den naam der goden, hier omhoog:

Eén fineekend fterveling is heilig in hun oog.

Ik werp my, ó myn zoon! aan uwe knié'n neder,

En druk ze , ondanks myn pyn en droeve zwakheid , teder.

Uw goedheid make een einde aan al myn grievend wee!

Verleen die groote gunst aan myn bedroefde beê!

Voer me aan Eubeaas ftrand, of in uwe eigen landen;

De weg is kort naar 't oord, welks aangename zanden

De Sperchius befproeit, waar ik het licht ontfing,

Dat zielverrukkend oord, dat ik voorlang ontging!

Breng my in Peans arm: wil hem een' zoon hergeven.

En , goón! hoe vreest myn hart, dat, verr' van my, zyn leven

Door 't onverbidlyk lot misfehien reeds is volé'nd !

'k Zond meer dan ééns tot hem om byftand in de elend',

Doch hy is zeker dood; of zy, wier mededooged

De wreedheid van myn lot zou (tellen voor zyne oogen,

Zy, in hun land gekeerd, vergaten toen, gewis,

Air de eeden, my gedaan uit valfche decrenis.

In u-alléén beftaat voortaan de hoop myns levens;

Wees myn verlosfer, prins! wees myn geleider tevens!

Befchouw den brozen mensch in blydfchap en in druk:

Wie is één oogenblik verzekerd van 't geluk ?

Ily, die van daag de elende onmenschlyk zal beftryden,

Zal, mooglyk morgen reeds, de zeilde elende lyden.

Wel

Sluiten