Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

S FERDINAND AAN LEONARD.

Daar fteeds haar fchoone ziel my meer had doen ontgloeijerr,

Dan al de luister van haar juist gevormde leest, Voelde ik van tyd tot tyd myne achting voor haar groeijen,

Naar mate ik meerder daalde in myn' verneêrden geest. Ik zag de onmooglykheid van myn triomfbeöoging,

Zo hoogst gevarelyk als kwetfend voor hare eer; *k Liet eindlyk, blozende, af van myn vermeetle poging,

En, om haar' vasten moed, beminde ik haar te meer. In die sjefteltenis zyn uren, dagen , weken,

En maanden, vry voor 't oog van vyand en van vrind. Voor onze tedre min zo ongemerkt verflreken ,

Gelyk een weinig rooks voor d'adem van den wind. In légen tusfchentyd, die van myn bezigheden

My ryklyk overfchoot, was 't lezen meest myn vreugd, 'k Nam Geilen eens ter hand, van 't peinzen afgeftreden

Op 't winnen myner liefde en op Charlottes deugd. Ik floeg zyn faablcn op, tot geene keus gedreven,

En las, toevallig, 't geen zyn waarlyk eedle zief Met zo veel nadruk van Herodes heeft gefchrevcn,

Daar die verdwaasde vorst van kwaad tot kwaad verviel. Wat helfche geest, helaas! beroerde toen myn zinnen!

Ik wierp het boek ter zyde. Ik was het lezen moe*. Ilerodcs val deed my weêr peinzen op myn minnen :

Verliefden pasfen op hunrj' toelland alles toe.

'k Dacht s

Sluiten