Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

JACOB. 21

De felle Gier in dees welzalige eeuw

Geen weerloos Duifke als heden gaf te fchromen,

En nimmer kuif noch veer (loof in den wind:

Toen 't alles wierd door zoete min gedongen:

't Gevogelt heeft, ik min, ik min gezongen,

En 't woest geboomt beminde, en wierd bemin 1:

Gy had de grond met teere violetten

En tym beftrooid, zien tuigen van die macht:

't Gefchubde vee aan 't bupp'Ien doör die kracht,'

En liefde alom haar zegetekens zetten.

Dit zag 't verftand dat alles wyslyk fchiep.

Nu fcheen den mensch alleen op aard' te ontbreken

Een weerhelft om zyn borst met min te ontfteken;

Dies God de flaap gelyk zyn dienaar riep.

Daar rust Gods beeld by 't liefFelyk geklater

Der golfkens van den zilveren Euphraat.

Natuur is (lil, en komt zyn rust te baat.

't Gepluimde vee vergeet zyn zo_jt gefcbater.

Nu fluimer vry, ö Adam! 's Hoogllens hand

Zal u terftond die morgengif;e geven.

Gy mist een rib', maar wind een tweede leven;

Nu rys, rys op , or.tvang dit zalig pand,

Uw vaste hulp in al uw zoete plichten.j

Gy zaagt voorheen 't gediert voor uwen Throon.

Gy wist eiks aart, 't eerbiedig ie uw geboön;

JYiaar al die eer moet voor dees blydfchap zwichten.

God llorte uw borst een zuivre wellust in.

Ge omhelst uw bruid, én voert haar door dees dalen

Om haar Gods lof en goedheid te verhalen ,

En lonkt haar toe met een onkreukbre min.

B 3 Gods

Sluiten