Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

( 3° )

Vroeg in den morgenftond met twee kleine vaartuigen i Men zag hen komen aan, maar ik moet u betuigen, Ons hert ontroerde doe; wy Honden als bedeelt, Dat hen het krygslot dus rampzalig was gewecll. Zy kwamen daar aan land, als weerelooze fchapen, Die eene Wolf verwoed had komen weg te rapen; Zy gingen ons voorby; en op 't plein gefield Schreeven zy elk zyn naam en wierden toen geteld. Den een befchoud zyn vrind, den and're zyn bekenden * Ik zag myn broeder ook, en ging my tot hem wenden, Ik viel hem om den hals, en kufte zynen mond, Wy hadden dankensftof, God lof! hy was gezond! De traanen vielen af van onzer beider wangen, Myn blydfchap was wel groot, dat ik hem mogt ontfangen, Gezond, en wel te pas, maar zwaar viel ons dit kruis, Dus twee gebroers te zyn, in een gevangenhuis: Voorts deeden ze ons 't berigt hoe 't met hen was gelegen, Welk aantal dooden of gekweften zy daar kregen; 't Getal der doon was elf, en etcelyk gewond, Dog al het andere volk was voors fris, en gezond, 't Getal der doon was klein, gemerkt na hun verklaarcn 't Getal drie hondert was die waaren uitgevaaren. Wy wierden al te zaam in twee pryzons bewaard, Met regt ik fchryven mag wy wierden veel bezwaard, Want ruimte was 'er niet, wy konden fchier malkander Niet wyken, als den een zou gaan voorby den ander, En ais men 's avonds ons den nagtruft aan beval, Lagen wy by malkaar als beeiten in een ftal. De beide kapiteins, en officiers te zaamen 't Getal van negentien al ras verlof bekwaamen,

En

Sluiten