is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine dichterlyke handschriften. Eerste(-twintigste) schakeering.

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

'S MÉNSCHEN BESTEMMING. 115

Hoe vaak mogt ik in u, ó fomber dennenwoud! Wen 'k (machte naar de rust, het aardsch gewoel ontvlieden !

Ook anderwerf zy u myn dille klagt vertrouwd, En, mogt gy me, als weleer, de zachtfte kalmte bieden.

Met huivring denk ik hier het lot der mehfchen na; Ach', dat ik waarheid fprak wen ik hunn' heilftaat roemde;

Neen!de aarde is wis vervloekt waar ik ook de oogen fla; Een noodlot grimt ons aan 't geen ons tot lyden doemde;

Een ydel guichelfpcl verblindt ons oog door fchyn.

Waar 't misdryf zegeviert knn daar genoegen zyn?

Schoon foms 't geluk ons met een droppel vreugde drenkt, Doet dan geen zee van ramp ons ook dien droppel derven ?

Ja, fchoon 't ons rang en goud en magt en aanzien fchenkt, Toch moet de mensch op aard' flegts lyden, zwygen, derven;

De vrees bekruipt zyn ziel te midden in 't genot, Zyn hart blyft onvoldaan, 't moog' vry volop erlangen,

Het misdryf, ramp en graf beloeren 't heilrykst lot, En kent men waare vreugd wen duizend zorgen prangen?.

Of wel, de wuftheid ftaare een graf gevoelloos aan,

Eens wis, in 't ftervensuur, verzinkt de trotschte waan.

n, wsi-