Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

C7)

Nudorften ze, in hun drift, die fchaamte ontzag noch wetten,

Terwyl myn teegenftand die drift nog grooter maakt, Met dart'le ving'ren zelfs myn' zuivren boezem fmetten,

Voor heen door and're hand, dan de uwe, nooit geraakt. Tot hiertoe hieldt en fchaamte en angft myn' mond gefloten.

Myn fpyt ontfloot dien thans, en gaf myn woorden klem: (Hun fchaamt'looze euvelmoed hadt my te lang verdroten)

'k Verzamelde al myn kracht, en riep met luide Item. Ik riep; op myn geroep ging ftraks de huisdeur open;

De knegten fchoten toe; ik zag myne eer gered. Helaas! de fnoodfte lift verydelde al myn hopen.

Dit weetge, en hoe myn naam door lafter werdt befnjet. Maar 'k zweer by Isrêls God, dien onze Vaders eerden,

Dien we onder 't flaaffche juk in 't heimlyk hulde biên, Dat nooit myn zinnen zich tot vreemde liefde keerden,

Ik nimmer man, danU , heb in myn' fchoot gezien! Zie daar myn wanbedryf! Men moge al 't volk bedriegen!

Myn deugd, myn deugd alleen is de oorzaak van myn ftraf. Wat baatte 't, zocht ik hier u fchandlyk voor te liegen?

Men fpaart de waarheid niet op d'oever van het graf. Nu is myn hart geruft. Dat zy, die my verwezen,

Zich haaften! 'k Ben gereed; en vrees geen' dood of pyn. Myn Gaê zal, na myn' dood, Sufanna's onfchuld lezen,

En ik zyn tranen nog en liefde waerdig zyn!

'k Be-

Sluiten