is toegevoegd aan je favorieten.

Oude joodsche brieven, saemenspraeken en verhaelen, van sommige tydgenooten des zaligmakers.

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

365 MIOMOH EN ABÉL

Abel. Jared, onze neef; waerlyk! denkt eens, wy hebben 't gezien.

Vader. Laet den oudften verhalen. Waer blyft gy zoo lang?

Salomon. Vergeeft het ons, dat wy zoo Jaet komen; wy kwamen geheel alleen van het dal herwaert wandelen, en zonden zo de dalpoort ingaen, wanneer wy verfehrikte Van een fterk en doordringend gefchreeuw. Wy hadden wel gezien , dat zich by Siloa een man het gezicht ftond te wasfchen, en dat een paer menfehen by hem ftond. Wy liepen daer heen, en zagen , dat het een vreugdgefchrei was; het was neef Jared, die zich gewasfehen had; deze kou nu zien, en riep beurtliigs: ., Ik z^e! ik zie!" en dan riep hy God aen; — dan viel hy op zyne knieën, — dan zong hy; ,, Hallelujah!" dan weder keek hy met. verwondering, verbaesdheit en vreugde rondsom op alles, en kon zich niet verzadigen van zien. Zyne oogen zyn helder en gezond, en noch het zonnenlicht noch iets anders hindert hem.

Abel. Het was nu voor hem , moederliefI gelyk gy my wel gezegd hebt, dat het voor Adam was, toen hy eerst gefchapen was, en den fchoonen Lusthof, en de dieren, eb de bloemen , en alles zag.

M o e ii e r. Ja, myn kind! maer laet nu den oudften verhalen.

Salomon. Geduurig moest men. hem nog