is toegevoegd aan uw favorieten.

Het verloren paradijs.

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nje gewesten des hemels. De. zoonen des lichts ftoude» op, tpen zy den klank hoorden; uit hunne aangenaame priëclen en amaranthen fchaduwen, waar zy aan bronnen eu bekken, de wateren des levens, in gezellige genoegens by elkander zaten, en gingen, naar de plaats waar het hoog bevel'

hen riep, en namen plaats, waarop de Almagtige yan zyn* verheven troon aldus zyn' oppermagtigen wil uitdrukte:

„ ó Zoonen! de mensch is geworden als een van ons, en kent goed en. kwaad, feder.t by van de verboden vtucht gegeten heeft; doch laat hem zich op zyne kern nis van het vsrioien goed en , het verworven kwaad vry beroemen. Gelukkiger, ware het hem genoeg geweest het goede uit zich zeiven, eu het kwaade in het geheel niet te kennen! Nu treurt hy, beeft berouw, en bidt tot njy met een verflagen hart, dat ik in hem bewogen heb,, maar langer dan deze verflagenbeid duurt lter. ik zyn hart; . ik weet hoe vcranderlyk, hoe ydel het aan zich zeiven overgelaten, is. Dat hy daarom nu ook niet met zyneroeklooze h..nd naar den boom des levens ^rype, van hemtete en eeuwig leve, xenminften drome eeuwig te leven, heb ik beflo.