poetsen dat ku j. D’r uut heur, a’j eer in oe voader stelt.”

Toen Balders het kamertje verlaten had, zuchtte het zwakke meisje diep. Met moeite stond ze van haar leger op, zocht de voorwerpen bijeen, die ze bewerken of zuiveren moest; werkte werkte tot laat in den avond en rook gedurig oan den êkflesch umdat ze zoo roar, en zoo vremd, en zoo slap was.

De vriendelijke September-morgenzon blonk lagchend over weiden en akkers; de hooge bergen vol koren , schitterden in haar lieflijk licht, en ’t rundvee, kalm en vreêdig, loeide haar een vrolijk «w'elkom” toe.

Die Balders de groote Hannis Balders, had zien rijden met zijn William naast zich; ’t rnooije perdje veur de nette kapchais; hij en ’t jongske in ’t volle kastentuug, met vlag en wimpel, die zou gezeid hebben : «Boer is heer. Boer is keuning.” Jennig , zoo blonk ’t.

’t Ging in vluggen draf naar de paardenmarkt, die in het dorp B. drie uren van D. gelegen, dienzelfden dag zou plaats hebben.

’tWas een vermakelijke rid voorden hoogmoedigen Betuwnaar.

Verdreeid! as ’r één was die hum tegenkwiem en niet «sappoba” speulde. Balders zweep zwierde nu eens links en dan weder regts, om uit te drukken; «Dag Janssen. Dag Tennis. Mergen Koatje. Gegroet Hanneke.” geheel overtuigd van de meerderheid die aan zijne, en de minderheid die aan de hem voorbijgaande zijde was.

Juist aan den viersprong, waar de wegwijzer stond, lag de nederige woning , welke Arie Balders, na ’t verlaten van de Hazenkamp, betrokken had.

Arie was aan ’t uutmesten van ’t ver-

kesschot. Evert zijn jongske was hem behulpzaam.

»Zie, doar kamt oome Hannis de karkstroat af,” zeide Evert en liet den greep een oogenblik rusten.

«Mooi spulleke toch!” zeide Arie. «kiek wat pariert ie! ’t perdje dat ie ’i veur het, is wel zoo best as ’r één in ’t derp lupt.”

«Hawwe ’t ook zóó voader!” wenschte Evert.

«A’j twee gezonde been oan ’t lief hebt en heuft en hart in teum houdt, dan ku’j krek zoo wiet kommen as oome Hannis, en wiejer ook nog.”

«Mo’k g’n dag zeggen voader?”

»’t Sprêkt as ’n geldbuul!” antwoordde Arie, «steet ’r in ’t woord niet da’j oe noaste zult liefhebben? Al ziet oome wat hoog en wat stief, ge weet wel, dat ie oe voaders bruur is, en altied be’k oe gezeid, da’j bij pas de minste zoudt wezen.”

«Wimpke, deez kant uutkieken, heur ie!” zeide Hannis.

«Woarum?” vraagde Wimpke die zich haast niet wenden kon, zoo stijf zat hij in ’t plooikraagje.

«Umda’k umda’k ’t wil Wimpke. ’k Zie liever koeijen hier, as doar ’n verkesschot.”

«Doar woont oome, is ’t niet voader?” en Wimpke wees met den vinger.

«Hier hen uutkieken, zeg ik !” gromde Balders, «’l is geen oome.”

«’t Is moar ’n erbeijer, is ’t niet voader? ’n koale jakhals?”

«Krek! geen fatsoen en geen scbijveil.

Die hebbe wij, is’t niet voader?”

dNou !” antwoordde Hannis bevestigend.

’t Rijtuig was den viersprong genaderd. Regts oni moest Hannis.

Arie riep: »Mergel’ en voegde een