{i ngezonaen meaeaeung) Eethuisje De Silveren Spiegel Kattegat 4 bij ronde Luth. Kerk, telefoon 246589, Amsterdam. Culinaire specialiteiten vanaf ƒ 4,75! Voortaan ook Studentenpot a ƒ1,65 Sfeervolle Oudhollandse omgeving voor recepties, promoties, besloten diners. Zondag gesloten. Ruime parkeergelegenheid.
10 x 10 — 1,2,3 Een goed jaar geleden waren er een aantal vermoedelijk knappe koppen die vonden dat de Nederlandse Jeugd meer geïnteresseerd moest worden voor de Europese gedachte. Zij zetten een actie op touw: Europa 1, 2, 3 en lieten deze actie onder auspiciën van de Nederlandse Jeugd Gemeenschap op 4 december 1963 in de Amsterdamse RAI starten. Prinses Beatrix kwam ervoor over en uit elke Nederlandse gemeente waren jeugdige afgevaardigden. Hoe het nu komt dat de jeugd nog niet geïnteresseerd raakte is nog niet goed uitgezócht, maar de actie sloeg niet aan. Nauwlettende waarnemers constateerden in het begin al dat de actie te cerebraal was opgezet en te veel een ‘witte-boordenmanifestatie’ zou zijn. De NJG spaarde kosten noch moeite om duidelijk te maken waarom het nu wel ging, maar door het fraaie documentatiemateriaal zag men Europa niet meer. Verder was het in hoge mate onduidelijk wat de organisaties die mede de leiding hadden nu in feite deden: van activiteiten van de Nederlandse Culturele Sportbond, studentenorganisaties en zelfs het comité Honderd vijftig jaar koninkrijk hoorde men niets. De actie liep tot en met juli 1964. Hoewel de eerste opzet — de jeugd meer kennis en begrip voor Europa bij te brengen — mislukt mocht heten, was het nog steeds mogelijk dat opzet nummer 2: geld in te zamelen om een aantal projecten in ontwikkelingslanden te financieren, geslaagd zou zijn. Wie er al giste over het resultaat, de NJG zweeg in alle Europese talen. Op 31 juli, de dag dat de actie afliep, zei een woordvoerder van de NJG dat nog geen conclusie kon worden getrokken, maar dat binnenkort een persbericht nit zou worden gezonden. In de loop van augustus of begin september zou de uitslag wel bekend zijn. Eind augustus deelde de NJG mee dat nog steeds afrekeningen plaatsvonden uit de verschillende afdelingen: bij lange na was nog niet te zeggen hoe de zaken ervoor stonden, maar nogmaals: binnenkort zou het persbericht komen. Onlangs verklaarde NJG-secretaris Bonarius dat hjj niet durfde te zeggen wanneer het persbericht de deur uit zou gaan: het leek hem sterk overdreven dat iemand destijds over ‘binnenkort’ zou hebben gesproken. (De heer Bonarius was een van die woordvoerders die ‘binnenkort’ zei.) De NJG, zo zei de secretaris, was heel voorzichtig geworden met het verstrekken van inlichtingen aan de pers en intem had iedereen de opdracht gekregen de mond te houden. Bepaalde moeilijkheden hadden de afwikkeling in de weg gestaan, maar de NJG had zelf ook wel het gevoel dat er eens een resultaat bekend moest worden gemaakt, aldus de secretaris. Hij kon niet zeggen of de actie was meegevallen of niet, of er geld bij moest of dat er nog iets gefinancierd kon worden. Er kwam nog wel wat geld binnen, zei hij, maar dat was niet de belangrijkste reden waarom nog geen communiqué was verstrekt. (In sommige insiderskringen gaat het gerucht dat de tekorten van Europa 1, 2, 3 net gedekt worden door de winst van de actie 10 x 10.) Waar er zoveel onzekerheid bestaat over de resultaten, valt het niet te verwonderen dat het weekblad Televizier, waanzinnig actueel als immer, in zijn nummer van 9 januari 1965 een uitvoerige reportage heeft over de actie Europa 1, 2, 3. Uitvoerig wordt verteld wie de actie organiseert en wat de bedoeling is. Een foto van de openingsplechtigheid illustreert het geheel. Behalve dat Televizier niet weet dat de actie officieel reeds een half jaar is afgelopen, weet het bovendien niet wanneer de actie precies begon en hoe de naam van de algemeen actieleider geschreven moet worden. Maar misschien is Televizier niet zo Europees georiënteerd. IMAGO Het 26ste congres van het Genootschap voor Reclame, dat vorige week in de Glazen Zaal van de Amsterdamse RAI (het is een fijne zaal; binnenkort wordt het Boekenbal er gehouden, laten ze er geen Crystal Palace van maken) is gehouden, had zich het Imago als Beeld voor ogen gesteld. Want, aldus de wervingsfolder: ‘Imago is een thema van de praktijk. Reclamemakers zijn geen magiërs maar imagiërs: hun produkt is een aanwijsbaar, meetbaar beeld dat overspringt op de consument.’ Hoewel wjj met dit overspringen persoonlijk niets te maken hebben, zijn we er toch even geweest, in de Glazen Zaal, op de slotmiddag van het congres. Dimitri Frenkel Frank, die dagen in Frascati repeterend voor ‘Zo is het’, kwam even binnenwippen om zijn beeld van het imago tot leven te brengen. In het programma stond hij aangediend als ‘creatief adviseur'. D. F. F. gaf toe dat hij nieuwsgierige congresgangers niet onmiddellijk zou kunnen zeggen wat daarmee bedoeld wordt. Trouwens hij wist in de loop van zijn vertoog ook niet waar te maken waarom hij het toch liet staan. Wel diende hij zich overtuigend aan als taalschrapper, taalvernieuwer: groot speler met de taal als met een bal waar men nog iets van snapt. ‘In de reclame vindt men tegenwoordig één grijze copywriterstijl, één grijs copywritersjargon,’ en dat is volgens D. F. F. een onding. ‘Een tekst verkoopt namelijk niet, dat dient men te beseffen. Sommige reclamecampagnes schijnen geschreven te zijn door verkoopleiders en als u verkoopleiders kent zoals ik ze ken, dan begrijpt u waarom ’t niet lukt.’ Enfin, de heer Frenkel Frank pleitte voor het gebruik van een goed, simpel, helder, ritmisch Nederlands, zich ervan bewust zjjnd dat men als gevolg van die oversimplificatie altijd op de rand van de vulgariteit wankelt. 'En met de reclameTV, die toch eens gaat komen, wordt dat allemaal nog duizend maal erger, wat er dan loskomt aan clichés en overstatements wordt nog eens door het beeld versterkt.’ Zijn advies was daarom '.‘Ontdek ’t niet te laat.’
Wat volgde was een discussie onder leiding van Elseviers adjunct, drs. Hoogendijk — die het gesprek verdeelt zonder het te stimuleren — en tussen de Amsterdamse gemeenteraadsleden G. Brinkgreve, drs. Gruyters en drs. Van Thijn. Aan de lunch hadden de deelnemers eerst vernomen dat de discussie door AVRO’s televisie op de donderdag erna zou worden uitgezonden. maar zij wilden geen kniesoor zijn en zich onvervaard ook aan dit Imago presenteren. Wel had die laatste bijkomstigheid tot gevolg dat de discussie een sterk politiek propagandistisch karakter kreeg, maar dat mag op een congres voor reclame nauwelijks verwonderlijk heten. Daarbij viel op, dat de heer Gruyters niet alleen de krant, maar ook de partij als ‘un monsieur’ zag, en die ‘mijnheer’ was dan Toxopeus: ‘een goed gezicht en een goede minister’, en: ‘het vriendelijke, gemoedelijke en toch spitse betoog van de heer Toxopeus voor de TV heeft veel aanhangers gewonnen.’ De heer Van Thijn wierp zich onder meer op de vertunneling van het Nederlandse
volk, wat hij een beter woord vindt dat verzuiling, en de heer Brinkgreve wilde liever niet de mooie meisjes van de reclames in de politiek zien. Het zijn zo maar wat vertederde grepen, de TV-uitzending vindt zoals gezegd donderdagavond plaats. Dan blijke nog eens, dat de heer Hoogendijk het voortdurend heeft over immits, de heer Gruyters over ‘immedzj’, de heer Van Thijn over ‘imago’, terwijl de heer Brinkgreve (toch al minder bespraakt) het woord eenvoudig niet noemt. En dat laatste is ook een standpunt, nietwaar? Zeker op een congres van de ‘imagozers’, zoals drs. Van Thijn ze vrijelijk noemde. BEING EARNEST Het is in deze rubriek al meer betoogd: de recepties van het Haagse gemeentebestuur in het oude stadhuis aan de Javastraat mogen er zijn. Dinsdag jl. kon men er beschaafd maar zeer vrolijk ronddrentelen en zijn drankje drinken n.a.v. de uitreiking van de Martinus Njjhoffvertaalprijzen, komende van het Prins Bemhard Fonds en uitgereikt aan Ludwig Kunz (zie pag. 11) en Ernst van Altena. Het was een avond van wat improvisatie en ongewoonte. De PBF-voorzitter, mr. De Gaay Fortma, ontbrak wegens een bezoek aan Suriname en de Antillen, maar de vice-voorzitter, dr. Houben, verklaarde in gedragen en wijdlopige bewoordingen dat hij toch ‘met geest en hart in ons midden zou zijn.’ Ja, ja. Na de voorlezing van het juryrapport en het dankwoord van Ludwig Kunz verscheen plots door een deur, met een golf kou, Luc Lutz, als plaatsvervanger van zijn broer Ton. Het ging om het voordragen van een aantal gedichten van Hugo Claus en Lucebert, zoals die door Kunz in het Duits zijn overgebracht. ‘Om half acht kwam ik thuis,’ zei Luc, ‘en mijn vrouw had de telefoon in de hand en zei, hier is Ton. Hij moest plots de rol van een zieke ovememen. Ik moest hierheen. Vraag maar naar Bert Voeten (lid van de jury) en 1000 excuses.’ Bij de gedichten zat, volgens Luc, een papiertje met de volgende inhoud:‘Bij Hugo staan kruisjes, bij Lucebert liggen papiertjes.’ Vandaar dat hij clementie vroeg. Georgette Njjhoff-Hagedoom droeg daarna, op deze elfde herdenkingsavond van Njjhoffs sterfdag, enkele balladen van Franoois Villon voor, zoals die door Ernst van Altena zijn vertaald. Mevrouw Hagendoorn herinnerde zich dat Nijhoff af en toe de gewoonte had met door haar gevraagde vertalingen van chansons binnen te vallen in de radiostudio als haar uitzending al begonnen was; het deed haar denken aan Van Altena, die pas deze avond enkele inleidingen tot de balladen voor haar meebracht. Van Altena kreeg de prijs voor zijn vertaling van het volledige werk van Villon. ‘Het is de jury,’ aldus het rappport ‘niet onbekend dat tegen de vertaling van Van Altena sommige bezwaren zijn gemaakt’ — bedoeld worden hier een door Elsevier geplaatste, onbeheerste aanval over vier nogal apocriefe Villon-regels, later wel betreurd maar nimmer geëxcuseerd, een verwijt van de Volkskrant dat hij ‘de hoge toon’ niet gehaald zou hebben, en bezwaren van een zuidelijk dagblad tegen Van Altenas stelling dat Villon geen katholiek dichter is geweest. Maar de jury is verder zeer positief: ‘Om een zo ingewikkeld werk van dergelijke omavng zelfs maar te beginnen, gelijke omvang zelfs maar te beginnen, dient de vertaler over een jeugdige frisheid en misschien ook wel over een zekere vorm van literaire agressiviteit te beschikken.’ Van Altena is jong (31, de jongste van ■ alle Nühoffprijswinnaars) en beschikt over
die agressiviteit. Via de reclame en cabaretteksten kwam hij tot het vertalen van het Franse chanson, met opmerkelijk veel succes, en vandaar (o.a. via Georges Brassens, die Villon zingt) tot Villon. Opmerkelijk nadrukkelijk bracht hij in zijn dankwoord hulde aan de VPRO, die hem geheel vrij het in zijn drie recente Villon-TV-programma’s, die Villon inderdaad dichter bij het publiek gebracht hebben, getuige een verzoek van een teenager: ‘Meneer Van Altena, u kent zoveel Fransen, kunt u mijn niet helpen aan een foto met handtekening van Francais Villon?’ Inmiddels is zijn Villon-vertaling zeer goed verkocht, volgens een Handelsblad-columnist zelfs relatief beter dan Jan Cremer. ‘De 3de druk is nu “halverwege”, ruim 10.000 exemplaren zijn de deur uit.’ Ernst van Altena noemt zich zelf een ‘randfiguur’, omdat hü zich zowel bezighoudt met de grote literatuur als met de kleinkunst. Zijn interessen wijzen ook op ‘randfiguren’ — in voorbereiding heeft hij om. werk van Boris Vian (Bezige Bij), de Beggar’s Opera (Heynis) en ‘rondom Villon, van Rutebeuf tot Ronsard’. Met veel succes vertaalt hij nu ook voor het toneel. (‘Galante listen’ b.v.) De chanson-vertalingen gaan gewoon door, ook in het AVBO-radio-zondagavondprogramma, dat bijzonder veel succes heeft, omdat Van Altena van elk chanson rustig de gehele Nederlandse tekst van tevoren geeft. (Een briefschrijver: ‘Het is alsof ik Frans versta.’) Na 9 jaar ervaring wil Van Altena zich zonder meer de beste chanson-vertaler van ons land noemen. Zijn faam is zelfs zo groot dat vele chansons die hij n i e t vertaalde, zonder meer aan hem worden toegeschreven. In zijn dankwoord, dit tot slot, verblijdde hjj de Nederlandse vertalerswereld met een prachtig beeld, ontleend aan de sportwereld: ‘Vertalen is deelnemen een stayerswedstrijd. De vertaler rijdt achter zijn grote voorbeeld, maar hij moet verdomd hard trappen.’ IN DER MINNE Wat een grote afrekening leek te gaan worden tussen de gemeente Rotterdam en oud-directrice Petra Beydals van het Historisch Museum, is door het tactische optreden van president mr. J. G. L. Reuder van de Rotterdamse rechtbank teruggebracht tot een gesprek en zal waarschijnlijk uitlopen op een minnelijke schikking. Zoals wü eind vorig jaar al meldden, had de gemeente een kort geding aangespannen tegen mej. Beydals. Inzet van dit geding was een aantal — nog steeds mysterieuze — gegevens die noodzakelijk zouden zijn om tot een definitieve inventarisatie van het museum te kunnen komen. Mej. Beydals stelde dat zij dit soort gegevens niet had; zij beschikte slechts over haar eigen wetenschappelijke aantekeningen die zü, uit angst dat de huidige directeur C. J. du Ry van Beest Holle ermee zou publiceren, niet uit handen wilde geven. De achtergrond van dit proces kwam tijdens het kort geding op oudejaarsdag nauwelijks ter sprake. Stadsadvocaat mr. N. J. Bink verklaarde dat het nogal eenvoudig lag: mej. Beydals had koffers vol gegevens uit het museum meegenomen en die moest zij teruggeven. Zijn opponent, mr. J. L. Janssen van Raay, ontkende dat dit gebeurd was. Volgens hem moesten er, in schriften bijgehouden, inventarislijsten zijn, waaruit de inventaris van het museum kon worden afgelezen. Mr. Bink had in zijn pleidooi getracht alle emoties te vermijden, maar mr. Janssen van Raay hield de zaken niet zo koel. Hü liet enkele van de verwijten van mej. Beydals aan het adres van de heer Du Ry horen, waarop mr. Bink ‘schande, schande’ riep en rood werd van nijd. De zeer druk bezette persbanken kraakten van spanning, maar het bleek loos alarm. Mr. Reuder recapituleerde op relativerende toon de pleidooien en liet mej. Beydals zelf ook nog even aan het woord. Hierdoor raakte haar advocaat in grote opwinding en hij siste tussen zijn tanden dat zij zich er beter buiten kon houden. Het rancuneus getinte betoog van de ouddirectrice leverde echter geen nieuwe gezichtspunten op, zodat mr. Reuder ten slotte op vriendelüke wijze haar spraakwaterval drooglegde. Het was duidelijk
dat hü vond dat het niet zo eenvoudig lag als de advocaten deden voorkomen. Zinspelend op mej. Beydals’ argwaan vroeg hü of er geen bezwaar tegen was als hü zelf een keer een blik sloeg in haar aantekeningen: ‘Ik zal er niets van publiceren.’ Daar was geen bezwaar tegen en zo troffen de beide advocaten en mr. Reuder elkaar op maandagmiddag 18 januari bü mej. Beydals thuis. Wat mr. Reuder in de aantekeningen heeft gevonden is niet bekend geworden, wél dat het gesprek in een zeer prettige sfeer was verlopen. Men besloot weer te gaan praten om zodoende wellicht tot een minnelüke schikking te komen. De uitspraak wordt daarom voor onbepaalde t-üd aangehouden. IJSPRET DRUKKEN Henk van der Grift, wereldkampioen schaatsenrijden in ruste, gaat dit jaar toch naar de Europese kampioenschappen in Gotenburg. Voor het eerst niet als deelnemer, maar als toeschouwer. Om de oude vrienden nog eens te zien, zegt hü, en te küken hoe de jongens het doen. ‘Ik ben nu lid van de Technische Commissie van de KNSB. Op dinsdagavond zit ik op de Jaap-Edenbaan in Amsterdam, met c.a. 180 jongens uit het district Noord-Holland/ Utrecht om te zien of er wat tussen is. Vorige week donderdag hebben we wedstrijden gehouden: een soort talentenjacht, zo zou je het kunnen noemen. Als lid van de TC geef ik ook adviezen aan schaatsclubs, bij voorbeeld kort geleden aan de vroegere Tesselse Ijsbond; die moeten we dan uitleggen hoe het bij wedstrijden met de tijdopneming gaat, en de jurering. Dat ik de wedstrijdsport eraan gegeven heb, is geen nieuws. Ik heb in 1960, in Squaw Valley, al gezegd, dat Innsbruck 1964 mijn laatste jaar zou zijn. Drie jaar geleden ben ik getrouwd, ik heb een goede baan, en kan me niet meer zoveel vrije tijd voor de sport permitteren. Je moet toch altijd rekenen op 2i uur trainen per dag, en vroeger kwam daar dan nog eens drie maanden buitenland bij, dat is te gek. En dan de trainingen in de zomermaanden, dan werden wij meestal overgeleverd aan het CIOS in Overveen. Dat begon al in april-mei, en dan was het knallen tot oktober. Het ging wel onder deskundige leiding, van een leraar m.o. lichamelijke opvoeding, maar ze lieten je toch maar aanrossen. In Noorwegen beginnen ze ook zo vroeg, maar dan wordt van elke schaatsenrijder een kaart bijgehouden, alles wordt genoteerd, en als het polsherstel na een aantal kniebuigingen eens wat trager verloopt, dan wordt later meteen nagevraagd of je soms verkouden was of zo. Hier worden we pas in oktober naar prof. Jongbloed in Utrecht gestuurd om te kijken hoe we erbij staan. Maar dat is te laat. Toen ik eens aan het begin van het schaatsseizoen in Noorwegen kwam en een masseur me daar onderhanden nam, vlogen m’n benen tegen het plafond, zo stram waren ze. *. Eigenlijk is mijn schaatscarrière te laat begonnen. Dat kwam omdat ik in ‘58-’59 — ik was toen 23, 24 jaar — nog niet naar de grote wedstrijden mocht. Ze wilden me sparen voor de Olympische Spelen van '60, voor de sprint, en daarom ging Kroon steeds in mijn plaats. Als ik eerder mee had gemogen, had ik misschien wat langer aan de top kunnen blijven. Ik houd erg van de Noren, van hun vertellingen, van hun opvattingen over de ~ sport. Eén jaar heb ik er in een garage gewerkt, het was een heerlijke tijd. Die Noren hebben een sportjournalist, Knut Björnsen, nu een goede vriend van me, die doet niets anders dan schaatswedstrijden volgen; die raakt ook niet zo gauw in paniek bij een heel goeie of heel slechte tijd. Dat is wat anders als met de Nederlandse verslaggevers. Ik heb het meegemaakt, dat ze nog niet eens wisten wie Antsson was toen die op weg was kampioen te worden. Of ze hakken op hun eigen mensen in. Een radioverslaggever ging kort geleden naar Carry Geyssen die aan wedstrijden voor juniores meedeed. Hij zei tegen haar dat zij te sterk was voor die groep, maar ze is pas zeventien. Wat heeft hij ermee te maken? Zo’n meisje raakt dan de. kluts kwijt. En in De Telegraaf hadden ze kritiek op de speaker van de Jaap-Edenbaan, bij de nationale kampioenschappen. Het is allemaal zo onbelangrijk, en de mensen onthouden alleen de vervelende dingen. Daarom komt er hier ook niemand naar atletiek kijken, omdat er zo vervelend over wordt geschreven. Laten ze een voorbeeld nemen aan Finland en Noorwegen, daar is sport tenminste sport, en er worden voor zulke kleine landen nog geweldige resultaten bereikt ook.’ (Voor wie het vergeten mocht zün: Henk van der Grift was wereldkampioen schaatsenrüden in 1961, en bereikte bü het wereldkampioenschap '62 de tweede plaats.) ZON ZONDE ZONDER Dr. Cornelis Jansen Verplanke, de nog vrü jonge en zeer ambitieuze burgemeester van het aan de Dordtse Kil gelegen vlasdorp ’s-Gravendeel, heeft zich vorige week enthousiast in een conflict met zün gemeenteraad gestort. Het gaat om de (ook al eens in smartlappen aan de orde gestelde) vraag of de zon voor ons allemaal schünt, ja of nee. Maandagavond 18 januari besloot de ’s-Gravendeelse gemeenteraad tegen de wil van het college in om een schadevergoedingscommissie in te stellen, die zich zou gaan bezighouden met de eisen van de gebroeders P. A. en M. van den Berg. Deze ’s-Gravendeelse tuinders waren kort tevoren op hun poot komen spelen op het gemeentehuis in verband met een nogal ongewone kwestie. In een nieuw gemeentelü'k uitbreidingsplan zün namelük woningen gebouwd, die
thans letterlük hun schaduw werpen op de zon behoevende gewassen van de tuinders. Ieder mens heeft recht op zonlicht, meenden de tuinders Van den Berg, en als de gemeente iemand dit zonlicht ontneemt, zal ze over de brug moeten komen. De jaarlükse schaduwschade werd door de gebroeders Van den Berg geschat op ƒ 1500. Ze stelden de gemeente een afkoopsom van ƒ 30.000 voor. Burgemeester Jansen Verplanke (die zün brieven tekent met C. J. Verplanke) en zü'n beide wethouders wilden van de tuinders eisen niets weten. Maar de gemeenteraad dacht er anders over en drukte er de instelling van de schadevergoedingscommissie door. Daags na de raadsvergadering echter bleek dat burgemeester Verplanke de zaak nog lang niet als afgedaan beschouwde: hü kondigde aan het raadsbesluit voor vernietiging bü Gedeputeerde Staten voor te dragen. Het schadevergoedingsverzoek van de tuinders is niet ontvankelük, stelde hü, en als de raad dat wél vindt, handelt deze in strüd met de bepalingen en bedoelingen van de schadevergoedingsverordening. En terwijl men in ’s-Gravendeel nu afwacht wat Gedeputeerde Staten van de zaak vinden, is men er eens te meer tot de overtuiging gekomen, dat men in dr. Jansen Verplanke geen burgemeester bezit die van zün raad een nederlaag kan incasseren. ‘Het is een slechte verliezer,’ zo zegt men in ’s-Gravendeel, 'en eigenlijk is dat wel te begrijpen, want hij heeft veel te veel in zijn mars om hier burgemeester te zijn.’ Inderdaad zullen er niet veel gemeenten in Nederland zijn, ze klein als ’s-Gravendeel, die een rechtsgeleerde doctor als eerste burger hebben. Een man voorts die ook op politiek gebied geschoolder is dan menige burgemeester van een grote stad. Hij was destijds een militant lid van de antirevolutionaire jongerenorganisatie ARJOS en bleek in de Antirevolutionaire Partij zélf ook geen stilzitter. Hü publiceert regelmatig en is een van degenen die de ‘groep der verontrusten’ deed ontstaan in de ARP. Stelling XVII, overgelegd bü zün proefschrift, zegt: ‘De Antirevolutionaire Partij dient het initiatief te nemen tot het openen van een gesprek met de Staatkundig Gereformeerde Partij en met het Gereformeerd Politiek Verbond, teneinde te trachten tot een zekere vorm van samenwerking te komen.’ Een zware man dus in ’s-Gravendeel; dat men ook bü rüks- en provinciale overheid op de hoogte is van zün kwaliteiten, bleek kort geleden toen hem de opdracht
werd verstrekt de Flakkeese augiasstal Stellendam te reinigen. Hü werd daar tot waarnemend burgemeester benoemd nadat de gemeentesecretaris gearresteerd en de burgemeester geschorst was. Burgemeester C. J. Verplanke ligt vaak in de clinch met zijn gemeenteraad; behalve door het onderhavige zonlicht-conflict kwam hij ook al eens in het landelijke nieuws in augustus 1961. Toen noemde een VVD-raadslld hem ‘de onbetrouwbaarste burgemeester van de Hoeksche Waard’. Maar dat bleek later niet zo kwaad bedoeld; het raadslid boon zün excuses aan en dr. C. J. Verplanke (toen nog mr.) accepteerde die genadig. Het incident geldt echter als symptomatisch voor wat er aan kortsluitingen kunnen ontstaan als men een burgemeester met de ambities en kwaliteiten van een grote-stadsmagistraat laat regeren over een dorp waarvan de vlasteelt vooralsnog de structuur bepaalt. SPANJE Een opmerkelijk aantal lieden van liberalen huize woonde afgelopen zaterdag de oprichtingsvergadering bü van de vereniging Democratie voor Spanje. Gesoigneerd terzijde zat de hoofdredacteur van de Nieuwe Rotterdamse Courant, mr. a. Stempels, naast zün eigen parlementaire redacteur Nordlohne, juist onbereikbaar voor de televisiecamera’s. Hun aanwezig, heid, niet zo heel passief overigens, want met het bestuurslid VVD’ster mevrouw Haya van Someren deden de liberalen een gretige duit in het discussiezakje, kon overdadig bewüzen, dat hier geen rood, laat staan een verkapt communistisch onderonsje plaatsvond. Legaal en absoluut ongevaarlük, dat was wel de teneur van ieder besluit deze middag. De ‘wettige middelen’ hingen als een loodzware wolk in de vergaderlucht. Het idee, dat deze vereniging een vrükorps voor Spanje zou gaan werven, kon als ironisch bedoeld hersenspinsel van genoemde NRC-hoofdredacteur met enige hilariteit onder ogen worden gezien. Niet-communistisch dus en ook geen derde weg, ja, zelfs een onmiskenbare huiver voor het toelaten van communisten in dit nette democratische gezelschap. De vereniging wil dus alleen vriendelijke dingen: liefde voor Spanje en het Spaanse volk, een vrü en democratisch Spanje. Voorzitter Scheps zei het zo: ‘De-Duitse nederlaag heeft ons dat kostelijk goed van de vrijheid teruggegeven. Wü hopen, dat de zon van de vrijheid spoedig over het Spaanse volk zal opgaan en dat dit land met zün grote rijkdom aan cultuur tot de gemeenschap van Europese volkeren mag toetreden.’ Op een demonstratieve vergadering in Krasnapolsky op 27 februari om half elf zal in brede kring bekendheid worden gegeven aan de doeleinden van de vereniging. Voorlichting aan de pers over wat werkelük in Franco-Spanje gebeurt en wat de officiële sluizen van de falangistische perscensuur niet doorkomt; de uitgave van een tweetalig tijdschrift over het ondemocratische Spanje — fascistisch kan het beter niet worden genoemd, want dat zou beledigend zün voor Elseviers weekblad — en hulp en voorlichting aan in Nederland wonende en werkende Spanjaarden. Zelfs ambitieuze plannen als de oprichting van tehuizen voor Spaanse arbeiders, het inrichten van kleine bibliotheken met literatuur over democratie en democratische instellingen leven bü de initiatiefnemers van deze vereniging. Daar moet geld voor komen en dat zullen donateurs moeten doen, die via postbus 1523 Amsterdam penningmeester mr. J. W. Masman en secretarissen drs. P. Nijhoff en Jan Rogier kunnen bereiken. Het enthousiasme en net lidmaatschap van overigens individueel optredende WD’ers en andere liberaal denkenden zal een spoorslag moeten zü'n voor Nederlandse bankiers, fabrikanten en kooplieden. De liberalen zün er dus, maar dat wil nog maar weinig zeggen over de werkelijke samenstelling. Antirevolutionair Kieft zit er naast Buiten-de-perken-tredende Rudolf de Jong en de katholieke arbeidersleider Coppes zit in de Raad van Advies met de gereformeerde predikant Vlijm en veelgenoemde hoofdredacteur Stempels. Zo zün mensen uit CHU, PSP, ARP, KVP, PvdA, WD en de randverschijnselen van dat alles hier vreedzaam bijeen, vreedzamer wellicht dan in hun land van herkomst. Alleen de aanwezigheid van Coppes geeft te denken. Loopt hü al niet lang met plannen rond voor een nieuwe democratische partü, los van confessie, los van verstard historisch-links?