HARMONISATIE
De woningkorporaties verdedigen nu waar ze net nog tegen waren
Staatssekretaris Van Dam zwoer vorig jaar de huurharmonisatie af. Er zou een heel nieuw systeem komen voor huurvaststelling. Als het nog komt, zal Van Dam het zelf moeten bedenken. Dr. ir. H. Priemus, zelf nauw betrokken bij de voorbereiding van het nieuwe systeem, zet uiteen waarom de huurharmonisatie misschien wel gewoon zal blijven voortbestaan.
‘De bestaande regelingen voor huurharmonisatie en huurliberalisatie worden afgeschaft en vervangen door een regeling waardoor de minister van volkshuisvesting de bevoegdheid krijgt om de huurverhogingen aan een maximum te binden.’ Zo stond het in Keerpunt 1972 en zo gebeurde het ook. Geen huurharmonisatie dus. Maar wat dan wel? Dat konden we lezen in de nota ‘Huur- en subsidiebeleid 1974’ die Gruijters, Van Dam en Schaefer, de bewindslieden op Volkshuisvesting, op 20 augustus 1974 aan de Tweede Kamer aanboden. Ook in deze nota worden de bezwaren van de harmonisatie nog eens breed uitgemeten. Uit pag. 25 van de nota plukken we wat citaten: ‘Het harmonisatieplan blijft voor de huurders een moeilijk te begrijpen aangelegenheid ondanks het streven van vele corporaties en gemeenten om de huurders erbij te betrekken.’ En: ‘Er zitten veel verwarrende elementen in het beschreven systeem.’ En: , , , ‘Deze uitgebreide procedure wekt de indruk dat de huurder een stem in het kapittel heeft. In feite is dit echter nauwelijks het geval. De beslissing waar het om gaat, valt namelijk in feite bij de opstelling van het harmonisatieplan en juist daarbij wordt de inbreng van de huurders te vaak verontachtzaamd.’ Realistische woorden dus. Maar wat werd er tegenover gesteld? De aankondiging van een nieuw huurbeleid, met als voornaamste karakteristieken: — bevordering van huurverhogingen die afgemeten aan de doeleinden van het volkshuisvestingsbeleid noodzakelijk zijn; — het tegengaan van ongemotiveerd grote huurverhogingen; — het binnen zekere grenzen vrijlaten van huurverhogingen voor woningen waarvan het huurniveau zodanig is dat overheidsbemoeienis niet nodig is; — vaststelling door de overheid van het percentage van de jaarlijkse trendmatige huurprijsontwikkeling; — een meldingsplicht voor huurverhogingen die een zeker percentage ve boven gaan en de bevoegdheid van de minister om een maximum te stellen aan huurverhogingen, indien de verwachting bestaat dat een onrechtvaardige huurprijsontwikkeling zal plaatsvinden; , a — een en ander geldend voor het gehele land. Het nieuwe stelsel, dat moet gelden voor alle huurwoningen, kent drie soorten huurverhogingen: verplichte huurverhogingen, overeen te komen huurverhogingen en bindende huurhogingen. Bindende huurverhogingen zullen die woningen treffen, waarvan de huurprijs niet in een redelijke verhouding staat tot de woonwaarde. Klassenstelsel De huurnota meldt: ‘Ten behoeve van de beoordeling of de huur van een woning te laag is en daarom een bindende huurverhoging nodig heeft, zal een klassenstelsel worden gehanteerd, waarin de woningen worden ingeschaald naar het woongerief dat zü bieden.’ Het klassenstelsel is dus bedoeld als hulpmiddel in handen van de verhuurder om bindende huurverhogingen af te dwingen als er sprake is van een aanmerkelijke achterstand in huur. Maar de kwalen van de harmonisatie mogen niet terugkeren. Daarom bevat de huurnota deze geruststellende woorden: ‘Reeds bij de indeling van de woning in kwaliteitsklassen zal het oordeel van de huurders worden gevraagd. Als huurders en verhuurders over de inschaling van mening verschillen kan de huuradviescommissie geraadpleegd worden, waarna zonodig de minister de klasse zal vaststellen.’ Dit alles neemt niet weg dat volgens de nota het initiatief tot de klassebepaling zal moeten uitgaan van de verhuurder. Als de klassebepaling volgens de nader uit te werken voorschriften is verlopen, bindt de aangezegde huurverhoging de huurder van rechtswege, zonder dat zijn instemming is vereist. Tegen het voorgenomen klassenstelsel is
in de dagblad- en weekbladpers, in de vakpers en in de Tweede Kamer een storm van kritiek opgestoken. In de kolommen van Vrij Nederland spuwde Van den Doel zijn gal over het stelsel, dat in zijn ogen een toonbeeld van paternalisme en bureaukratie was, niet passend bij het imago van de progressieve bewindslieden. Van Dam verdedigde zich door erop te wijzen dat het alternatief dat Van den Doel schetste, de woningmarkt dicht bü een vrije markt bracht. Als je het liberale pad op goede grond wilt verlaten, moet je een zekere overheidsregulering van de verhouding huurder-verhuurder niet schuwen. In de Kamer sloeg Van Dam de aanvallen op het klassenstelsel voorlopig af door erop te wijzen dat een aparte werkgroep zou worden ingesteld waarin ook de huurders zouden zün vertegenwoordigd en dat bovendien een team van onderzoekers de opdracht had gekregen zich te bezinnen op een methode van woningwaardering als basis voor het klassenstelsel. Het zou vooral een simpel systeem moeten zijn, de mondigheid van de huurder zou een belangrijke rol spelen. De Kamer zou t.z.t. nog wel gekonfronteerd worden met een uitgewerkt voorstel. Ook al doordat de hele Kamer zich in
december 1974, toen de Huurnota werd behandeld, kollektief bezighield met het onnozele thema van de 8 of 9 percent huurverhoging, werd de problematiek van het klassenstelsel naar de achtergrond geschoven. In het begin van dit jaar was het het bouwbeleid dat de aandacht opeiste van alles wat met bouwen en wonen heeft te maken en zo kon het gebeuren dat het zo omstreden idee van het klassenstelsel bij velen wat in het vergeetboek raakte. Het is stil geworden rondom het klassenstelsel. Als ik me niet vergis is er ook in dit geval sprake van de spreekwoordelijke stilte voor de spreekwoordelijke storm. Daarop wijst de diskussie in de Werkgroep Woningwaardering en Klasseindeling die in september 1974 in het leven is geroepen en thans bezig is met het opstellen van een advies aan staatssekretaris Van Dam. Na een lange reeks vergaderingen onder voorzitterschap van Steensma, direkteur financiering woningbouw van de Centrale Direktie van Volkshuisvesting, kwamen de leden van de werkgroep geen stap nader tot elkaar. In een poging om tot een geforceerde besluitvorming te komen kwam een kerngroep uit deze werkgroep op 28, 29 en 30 mei 1975 drie dagen lang in konklaaf bijeen in hotel Zinger in Noordwijk. Toen de drie dagen voorbij waren, kronkelde er nog steeds geen witte rook uit de schoorsteen van dit hotel. Om een redelijk natuurgetrouw beeld te geven van de meningsvorming in de werkgroep is het nodig dat ik eerst de belangrijkste leden groepsgewijs introduceer.
Zeven blokken Allereerst het blok der ambtenaren. Steensma fungeert als voorzitter van de werkgroep. De inhoudelijke inbreng van ambtenaarlijke kant wordt vooral verzorgd door Samson en Mazzola. Een tweede blok is dat der partikuliere verhuurders, vertegenwoordigd door Benschop, exponent van een verzekeringsmaatschappij die in onroerend goed doet en Stefels die tot het rijk geschakeerde genre behoort van makelaars-taxateurs annex beheerders van woningen. Hun achterban is de Raad voor Onroerende Zaken. Een derde blok wordt gevormd door de centrales van woningkorporaties: de Nationale Woningraad en het Nederlands Christelijk Instituut voor de Volkshuisvesting. Deze non-profit woningexploitanten worden vertegenwoordigd door Hermsen (NWR), Hamersma (NWR), Stassen (NCIV) en Macke (NCIV). Het zal ingewijden niet verbazen dat de inbreng van de zijde der woningkorporaties vooral komt van Hamersma, een van de grootste volkshuisvestingsdeskundigen in ons land. Een vierde blok bestaat uit de groep konsumenten, vertegenwoordigd door het Nederlands Verbond van Huurdersorganisaties en de Consumentenbond. Vanuit deze achterban opereren Thomson (NVH), mevr. Griffioen (NVH), mevr. Mans (NVH), Van Keerden (Consumentenoonu; eu (Consumentenbond). De feitelijke chef d’équipe van dit consumentenblok is Thomsen, uiterst deskundig, doorkneed in hüurzaken en stadsvernieuwingszaken, tijdens de vergaderingen van de werkgroep de grote tegenspeler van de verhuurders. Een vijfde blokje, tamelijk onafhankelijk partij kiezend en daarbij meestal het standpunt van de huurders innemend, vormt de vertegenwoordiging van de Vrouwenadviescommissies (mevr. De Rijke en mevr. Kerling), meestal met mevr. Kerling als zegsvrouwe. Een zesde blok vormen Kranendonk en Van Dommele (Vereniging van Nederlandse Gemeenten), veelal te vinden aan de zijde der woningkorporaties. En dan is er nog een zevende blok van waarnemers, dat een invloed heeft die verder reikt dan de formele positie die zij innemen: de onderzoekers die zich bezighouden met de ontwikkeling van een zogenaamde integrale registratieen klassifikatiemethode (IREKLAM): afkomstig van het Bouwcentrum, TNO en het RIW instituut voor volkshuisvestingsonderzoek. Van de onderzoekers Nierstrasz (BC), Van Mierlo (IBBC-TNO), Groetelaers (RIW) en Priemus (RIW, auteur van dit artikel) pleegt laatstgenoemde, als koördlnator van het IREKLAM-onderzoek, het woord te voeren. Voor een goed begrip van zaken is het nodig dat men zich realiseert dat het IREKLAM-onderzoek van oorsprong niet is opgezet in het kader van het huurbeleid. Het onderzoek is bedoeld om een methode te ontwikkelen op grond waarvan in de toekomst informatie over de woningvoorraad kan worden vastgelegd als basis voor een nationaal, regionaal en lokaal volkshuisvestingsbeleid. De onderzoekers hopen door de ontwikkeling van een simpel, voor bewoners te doorgronden en te hanteren systeem een alternatief te bieden voor de niet te hanteren
woningkartoteken waarover vele gemeenten thans beschikken, en af te rekenen met dubieuze waarderingsmethoden zoals de ANTRIVS-methode (waarmee sloopplannen worden gerechtvaardigd), de harmonisatie-puntentelling (waarmee huurverhogingen worden gerechtvaardigd) en de faktoren t.b.v. de onroerend-goed-belasting. Gezocht wordt naar een methode waarop ook meer positieve volkshuisvestingsmaatregelen kunnen worden gefundeerd, zoals stadsvernieuwing, een aanschnjvingsbeleid en een woonruimtebeleid. Het onderzoek is primair gericht op een fundamentele heroriëntatie met betrekking tot de verwerving en verwerking van informatie over de woningvoorraad en is dus op een wat langere termijn gericht. De uitgangspunten van dit onderzoek zijn geformuleerd in eeri eerste interimrapport dat in december 1974 uitkwam onder de titel ‘Een brok paternalisme en bureaukratie?’ De werkgroep onderschreef de benadering van de onderzoekers als juist en veelbelovend voor de langere termijn, maar sprak de vrees uit dat deze aanpak geen waarderingsmethode op korte termijn zou opleveren. Vooral de huurders omarmden met vreugde een uitvinding die in het rapport was omschreven: het verschijnsel ‘nulpunt’, omschreven als een zodanig gebrek aan de woonsituatie dat daardoor vrijheid, gezondheid en/ of privacy van de bewoners ernstig wordt bedreigd. Het voorkomen van één of meer nulpunten schept, volgens de onderzoekers, een situatie waarbij de overheid de plicht heeft het gebrek te verhelpen, als de bewoners daarom
vragen. In februari 1975 voerden de onderzoekers een proefonderzoek uit in een zestigtal woningen in Amsterdam, Rotterdam, Assen, Amersfoort, Eindhoven en Brunssum. De resultaten van dit nogal breedvoerige en gekompliceerde onderzoek, in april 1975 gepubliceerd in een tweede interimrapport ‘Glimpen uit het proef onderzoek IREKLAM/ IKOM’, waren weinig bemoedigend: de gebruikelijke methoden van opname van een woning zijn niet betrouwbaar; — als men via puntenstelsel of iets dergelijks poogt een eerlijke of ‘juiste’ huur te berekenen, dan blijken de uitkomsten zeer sterk te variëren bij toepassing van verschillende alternatieven. Een huis dat bij toepassing van waarderingsmethode A veel te goedkoop is, blijkt bij toepassing van methode B veel te duur te zijn. De eerste konklusie kan worden gebaseerd op grond van de omstandigheid dat de meeste woningen in het proefonderzoek werden beoordeeld door twee afzonderlijk van elkaar opererende opnemers en voorts de bewoner en de verhuurder. Hoewel de deskundigheid der opnemers buiten kijf is, bleken de opnemers vaak tot zeer verschillende observaties en waarderingen te komen. Ook huurder en verhuurder bleken de woning zeer verschillend te zien. Konklusie van de onderzoekers: ‘Er is nog een lange weg te gaan. Ons ontbreekt elke basis voor een advies op korte termijn omtrent een te hanteren waarderingsmethode als basis voor een klassenstelsel.’
Deze konklusie kwam vooral de huurders in de werkgroep uitstekend van pas. Zü hadden vanaf het allereerste begin geopponeerd tegen de funktie van het klassenstelsel: als wapen in handen van de verhuurder om huurverhogingen door te drüven. Ook de huurder zou een inschaling in klassen moeten kunnen vragen om huurverlaging mogelijk te maken. Staatssekretaris Van Dam had er echter voor gezorgd dat de opdracht van de werkgroep moest passen in het beleidskader van de nota ‘Huur- en Subsidiebeleid en daarmee verviel de mogelükheid van de huurders in de werkgroep om aan de funktie van het klassenstelsel te tornen. In het licht van de eenzüdige funktie van het klassenstelsel was het plezierig voor de huurders om te horen dat de wetenschappers zo’n klassenstelsel niet konden leveren. Anders was het met de nulpunten, die door de huurders snel werden onderkend als een middel om huurverhogingen tegen te gaan of te beteugelen en een relatie te leggen tussen het huurbeleid en het stadsvernieuwsbeleid. Geen gelegenheid lieten de huurders voorbügaan om te wüzen op de noodzaak de nulpunten operationeel te maken. Het laat zich raden dat de werkgroep, die — ondanks waarschuwingen van de onderzoekers — zich de eerste maanden hevig had vastgeklampt aan het IREKLAM-onderzoek, dit voorjaar aardig in de versukkeling kwam toen de onderzoekers voor de korte, termün stenen voor brood bleken te presenteren.
De partikuliere verhuurders hadden aangedrongen op een zeer inzichtelijk en eenvoudig systeem, dat vooraf de medewerking van huurdersbonden en wükraden zou kunnen verwerven. Toen er zo’n simpel, onomstreden systeem niet uit de bus kwam, konden zü er nauwelüks een traan om laten. Zü hebben een rüke ervaring met lastige huurders en beseften vanaf het allereerste begin dat het zeer moeilük zou zün om een stelsel te ontwikkelen dat ook werkelük zou kunnen funktioneren. De verhuurders wezen overigens wel op de noodzaak van flinke huurverhogingen om daaruit een behoorlük onderhoud te kunnen financieren. Een behoorlüke huuraanpassing zou óók in het belang van de huurders zün. Een markante positie werd ingenomen door de woningkorporaties. Hoewel zü nog niet zo lang geleden hevig hadden geprotesteerd tegen de harmonisatie en de trekpaardfunktie die de korporaties in dat kader moesten vervullen, wezen zü met steeds grot ie nadruk op de positieve ervaMgen die met de harmonisatie waren opgedaan. Op het moment dat de leden van de werkgroep stuk voor stuk tot de konklusie kwamen dat een klassenstelsel onhaalbaar was, bleven, zij pal staan In maart 1975 toen de onthutsende resultaten van het proefonderzoek bekend begonnen te worden, werd de meningsvorming van de werkgroep sterk gericht op de korte termün: wat kan en moet er per 1 juli 1976 gebeuren. Op 25 maart 1975 bracht ik a titre personel een stuk in, getiteld ‘Gedachten over het huurbeleid op korte termün’. Nadat aannemelijk was gemaakt dat een basis voor een algemene gedifferentieerde huuraanpassing ontbreekt, werd in dit stuk het idee van een 'huuroverlegronde’ geopperd. Kort samengevat komt de huuroverlegronde neer op het volgende. Men kiest eerst een trend (bijvoorbeeld 8 percent) voor huuraanpassingen. Wil een verhuurder een hogere verhoging, dan heeft hü een motiveringsplicht. Wil de huurder een aanpassing die bü de trend achterblijft (of geen aanpassing) dan heeft hü de plicht dit te motiveren. In beide gevallen fungeert de huuradviescommissie als huurarbitragecommissie die de motieven moet wegen. Vanuit de lokale kennis en een verbeterde samenstelling zou de huurarbitragecommissie dat beter kunnen doen dan de minister of een volstrekt willekeurig systeem. Voordeel van de huuroverlegronde zou zün dat het de mondigheid van huurder en verhuurder respekteert, geen toevlucht zoekt tot abacadabra en informatie oplevert op grond waarvan huuraanpassingen boven en beneden de trend tot stand komen. De ambtenaren voelden voor deze huuroverlegronde niet zo veel, omdat deze gedachte op wel zeer gespannen voet stond met het in de huurnota aangeduide huurbeleid. De NVH en de Consumentenbond zagen dat anders: zü schaarden zich onmiddellijk in grote lünen achter de huuroverlegronde. De tegenstand kwam niet van de partikuliere verhuurders (die niet afkerig waren van de huuroverlegronde) maar van de woningkorporaties die vreesden na de huurharmonisatie op een veel omslachtiger en moeilüker manier aan huurverhogingen boven de trend te komen dan vroeger. Op 7 april brachten de woningkorporaties een stuk in (‘Discussiestuk ten behoeve van de leden van de Werkgroep Woningwaardering’), waarin afstand werd gnomen van de huuroverlegronde. Het alternatief dat de woningkorporaties lanceerden, was een puntenstelsel, dat als twee druppels water lijkt op het in de Huurnota afgezworen harmonisatiesysteem. Je kunt punten gemakkelük rubriceren tot klassen, meenden de korporaties. Via een soort normwoning (nieuwe woningwetwoning) kun je regionaal een wisselkoers bepalen tussen punten en huren, zoals dat vroeger ook bleek te kunnen bü bepaling van het harmonisatiepeil. De huurders stonden perplex. Hun gevoelens van verbazing namen toe toen zü te horen kregen dat op korte termün de Huurprüzenwet, die in de nota staat aangekondigd, nog niet in werking zal treden. Basis voor het klassenstelsel zou voorlopig de Huurwet blüven. Doel en procedures van de huurharmonisatie zouden in grote lijnen de zelfde blijven. Zowel Consumentenbond als NVH stelden zich vierkant op tegen deze in hun ogen reaktionaire voorstellen. Ook de partikuliere verhuurders zagen weinig in een harmonisatie-nieuwe stijl. Aan een nieuw avontuur met huurders die wel eens stenen door de ruiten van het verhuurderskantoor zouden kunnen werpen als zü zouden worden benaderd met een stukje onversneden huurharmonisatie, hadden de partikuliere verhuurders geen behoefte. Op 28, 29 en 30 mei vond het treffen plaats tussen de belangrükste blokken van de werkgroep, in een rustig vergaderzaaltje in Noordwijk. Uit de stukken die tevoren waren verzonden, bleek dat de woningkorporaties de steun hadden verworven van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten. Niet zo verwonderlü'k, want de gemeentelüke woningstichtingen hebben als verhuurders ook een ruime ervaring met de harmonisatie opgedaan: de computers van de stichtingen bevatten de harmonisatie-gegevens nog en ’t spaart veel tijd en moeite als je niet op iets nieuws behoeft over te schakelen. Drie dagen lang is er gediskussieerd. In plaats van een toenadering konden de gesprekspartners konstateren dat de standpunten zich verhardden. De NVH en de Consumentenbond wezen een klassenstelsel af, zolang de methodiek zo willekeurig en ondoorgrondelük was en zolang daaraan zoiets onverbiddelüks als een bindende huurverhoging zou kunnen worden gekoppeld. De partikuliere verhuurders berichtten dat de Raad voor Onroerende Zaken evenmin enig heil zag in een mysterieuze puntentelling: zü wilden slechts als toehoorder aan de vergadering deelnemen. Hamersma, gesteund door Macke, verdedigde het puntenstelsel als een leeuw. Van ministeriezüde kwamen nog diverse amendementen, waaruit ten slotte een puntenstelsel resulteerde dat voor ministerie-ambtenaren, VNG en korporaties aanvaardbaar was. Ik deed nog een poging een verzoening tot stand te brengen tusen de huuroverlegronde en het klassenstelsel respektlevehjk de nulpunten: het klassenstelsel zou a.h.w. de taal zün waarin de motiveringsplicht van de verhuurder zou kunnen worden gegoten, terwül via de nulpunten de motiveringsplicht van de huurders gestalte zou kunnen krijgen. Noch klassenstelsel I noch nulpunten zouden worden voorgeschreven, maar worden aanbevolen. De poging mislukte. In plaats van een verzoening bracht de driedaagse vergadering een verharding. De vraag kwam aan de orde in hoeverre de woningkorporaties en partikuliere verhuurders over één kam zouden moeten worden geschoren in het huurbeleid: bij woningkorporaties is er een redelijke kontrole op de besteding van de gelden die voortvloeien uit een extra huurverhoging. Bij partikuliere verhuurders is daarvan geen sprake. Een enorme spraakverwarring bloeide op over de vertaling van de punten in guldens: de problematiek van de peilwoning. Vele vragen, waarop geen duidelüke antwoorden volgden. Toen Steensma op 30 mei de laatste büeenkomst sloot en er afspraken waren gemaakt over de eindrapportage, kon worden vastgesteld dat de gemeenschappelüke noemer in de standpunten der leden kleiner is dan ooit, net advies van de Werkgroep kan niet anders worden dan een staalkaart van zeer uiteenlopende meningen. Als de woningkorporaties en de VNG kans zien hun ideeën door te drüven, hangt er een kontinuering van de huurharmonisatie in de lucht. Het puntenstelsel is nauwelijks veranderd. De vooroorlogse woningen blüven het haasje. De procedures zün niet wezenlük veranderd. De partikuliere verhuurders zullen niet meedoen, maar zullen dankbaar zün voor het harmonisatiewapen waarmee zü effektief kunnen dreigen. De nulpunten zullen en masse worden gemobiliseerd en zullen aan de gemeentelijke Bouw- en Woningdienst zoveel werk bezorgen, dat de stadsvernieuwing verder zal stagneren. De korporaties zullen hun trekpaardfunktie behouden. Datgene waar zü vroeger zo tegen waren, wordt nu door de korporaties verdedigd. Wat het belangrükste is: de huurders doen niet mee en alleen al daardoor is het voorstel van de korporaties en de VNG politiek niet haalbaar, noch in de praktük uitvoerbaar. Het is voor iedereen die ’t goed meent met de volkshuisvesting, spütig te moeten konstateren dat de verwüdering tussen huurder en verhuurder groter is geworden dan ooit. Door de introduktie van een aanvechtbaar systeem zal de polarisatie tussen huurder en verhuurder verder worden aangewakkerd: de werkgroep heeft ammunitie aangedragen voor een losbrandende huurklassestrüd. In zo’n klimaat van verscherpte tegenstellingen gedüen vooral korte-termijnmotieven, tot schade van de volkshuisvesting. Het lijdt geen twijfel dat voor een adekwaat onderhoud van de woningvoorraad, het inhalen van achterstallig onderhoud bij de oudere woningen, laat staan het realiseren van gerief sverbeteringen, flinke huuraanpassingen nodig zijn. Het omgekeerde staat helaas niet vast: flinke huuraanpassingen leiden niet automatisch tot goed ‘normaal’ onderhoud en het inhalen van achterstallig onderhoud.
Blijft een redelijke nuuraanpassing achterwege, dan is de huurder in elk geval de dupe: de kwaliteit van de woning die hü bewoont, zal dan verder verslechteren. Op den duur zal introduktie van een klassenstelsel, gekoppeld aan een integrale registratie van de woningvoorraad (niet door de verhuurder maar door de gemeente) müns inziens zinvol zün als hulpmiddel bü tal van velden van het volkshuisvestingsbeleid. Overhaaste introduktie van een niet getoetst, omstreden stelsel voor één specifiek beleidsveld lükt noch in het belang van het huurbeleid, noch in het belang van de gehele volkshuisvesting. In de huurnota zün vele veelblovende aanzetten te vinden voor een nieuw beleid. De moeizame beraadslagingen van de werkgroep laten zien hoe moeilük ’t is dergelük aanzetten te transformeren in operationeel beleid. Staatssekretaris Van Dam staat voor de nagenoeg onmogelüke opgave uit de tegenstellingen in de werkgroep een verstandig besluit te destilleren. Ik benüd hem niet.
Wonen in Nederland (Foto: Willem Diepraam)
(Ingezonden mededeling) 1217 - 2418 haags gemeentemuseum