Advertentie

(Ingezonden mededeling) Golden \7V\y Temple Golden Temple Emp@rium NATUUR VOEDSELWINKEL , a . „ VEGETARISCH RESTAURANT Biologische groenten & fruit, brood & granen, vnn accmtoi lima- en akwarius artikelen, honing, zuivel, 3HO YOGACENTRUM kruiden en natuurlijke vitamines. INDIAANSE SIERADEN/ » Vitaminetest is mogeiijk ♦ KRISTALLEN Leidsestraat 54 - Kerkstraat 35 - Amsterdam Tel. 020 ■ 268560 Leidsestraat 54 - Amsterdam

‘We zien je niet graag onder een bus lopen, beste Jim, althans voorlopig niet’

Jan Stoof

LABOUR

Het congres in Blackpool: een planeet vol krankzinnigen

Up het Labourcongres in Blackpool zijn harde woorden gevallen, er werd zelfs tegen elkaar gescholden. Maar de belangrijkste beslissing die de partij had moeten nemen — het aanwijzen van de opvolger van Callaghan — werd uitgesteld.

Het afgelopen congres van de Labour Party, in Blackpool, leek zich soms op een andere planeet af te spelen. Het meestal rustige dagblad The Times vergeleek de bijeenkomst in het Winter Palace in een redactioneel commentaar zelfs met ‘een planeet vol krankzinnigen'. Dat is niet mis, maar een kern van waarheid zat er wel in. De Labourites hebben zich vorige week beziggehouden met én de partij organisatie én de organisatie van Groot-Brittannië als geheel én, ook nog even, met de organisatie van de rest van de wereld op een manier die inderdaad deed twijfelen aan hun realiteitszin. Neem alleen al het besluit om, wanneer Labour ooit nog aan de macht komt, de kernwapens het land uit te dragen. Het werd met een overweldigende meerderheid genomen. Maar vlak daarna werd, met een bijna even grote meerderheid, besloten om binnen de Navo te blijven. Dit alles na weinig fijnzinnige debatten. Tenzij je een optreden als dat van BUI Keys, spreker in het defensiedebat namens de Sogat, de drukkersvakbond, kunt goedkeuren. Keys bracht naar voren dat eenzijdige ontwapening van GrootBrittannië dan wel de kansen van Labour om ooit nog aan de regering te komen tot weinig zou terugbrengen, maar dat dit risico ‘geen al te hoge prijs zou zijn voor het behoud van de beschaving’. Over de realiteitswaarde van deze uitspraak zal menigeen van de ruim twee miljoen Engelse werklozen nog geruime tijd hebben nagedacht. De Navo werd door een aantal afgevaardigden beschreven als een verlengstuk van het Amerikaanse imperialisme. Nu kan voor een dergelijk standpunt iets te zeggen zijn, maar het Labour-congres van afgelopen week had een dusdanig verloop dat de waarde van deze visie enigszins terugliep. Want niet alleen wees het congres in feite de Navo af, ook besloot men om, zodra Labour weer regerings verantwoorden j kheid draagt, uit de EG te stappen — ondanks een gloedvol betoog van oud-minister van Buitenlandse Zaken David Owen, die naar voren bracht dat bijna de helft van de Engelse handel bestaat uit transacties met de acht andere leden van de Europese Gemeenschap Uitspraken als die over de Navo en die over de EG kunnen op zijn gunstigst nog worden gezien als uitingen van het wel vaker voorkomende gevoel van ‘Engeland tegen de rest van de wereld’. De vraag is alleen, of de Engelse kiezers er ook zo over denken. Maar daar werd niet over gesproken, over die kiezers, en in die zin had The Times gelijk. Labour verkeert, althans in meerderheid, nu in een fase waarin de partij zich weinig aantrekt van de kiezers. Vanuit de linkervleugel wordt aangedrongen op het innemen van allerlei radicale standpunten zonder dat rekening wordt gehouden met een gegeven dat een aantal sociaal-democratische partijen op het

vasteland, en dan vooral de SPD en de nuchterste vleugel van onze PvdA wel meenemen in hun gedachtengang, namelijk dat je alleen aan de macht kunt komen wanneer je kans ziet om de kiezers tegen en op het politieke midden aan je kant te krijgen. In de praktijk komt dit er op neer dat de Labour Party bezig is om zich zelf als regeringspartij uit te schakelen en, de vreselijke consequentie van dit proces, om de minder bevoorrechte Engelsen, de Labourstemmers, elk uitzicht op verbetering van hun situatie te ontnemen. Geen wonder dus dat de gang van zaken in Blackpool menigeen met afgrijzen en huivering vervulde. Het afgrijzen bleef niet beperkt tot degenen die zich interesseren voor de verhouding tussen het Verenigd Koninkrijk en de rest van de wereld. Het congres besloot ook tot het invoeren van een vijfendertigurige werkweek zonder inkomensmatiging, tot een minimumloon gelijk aan tweederde van het gemiddelde loon, tot vrij openbaar vervoer voor alle pensioentrekkers en invaliden, tot beëindiging van de verkoop van woningwetwoningen aan de huurders en tot het opvoeren van de ontwikkelingshulp tot één procent van het bruto nationaal produkt. En dit alles zonder daar ook maar enig rekenwerk tegenover te stellen. Op één punt was dit ook niet nodig: het congres besloot ook om, zodra Labour weer regeert, de lijfstraffen op scholen af te schaffen. Ondanks dit alles is het vellen van een weloverwogen oordeel over de toestand van Labour nog steeds niet goed mogelijk. De voor de partij zelf belangrijkste punten zijn onopgelost gebleven. De partijorganisatie, het partljleiderschap, de samenstelling van het algemeen bestuur, de financiering van de partij (tot nu toe voor negentig procent door de vakbonden), de aanwijzing van kandidaten voor het parlement, al deze zaken werden in Blackpool, ondanks vijf dagen vergaderen, niet geregeld. Misschien is dat maar beter zo, de oplossingen die werden aangedragen zagen er tenslotte niet al te best uit. Neem nu het leiderschap van de partij. Tot nu toe wordt de partijleider gekozen door de Labour-fractie in het Lagerhuis, een in feite onafhankelijke instelling die opereert onder de naam Parliamentary Labour Party. Vanuit de linkervleugel van de partij wordt nu al weer geruime tijd geijverd voor inspraak van de lokale groepen Labourleden op de verkiezing van de partijleider. Een kandidaat is er ook al, vanuit die hoek, namelijk Anthony Wedgwood Benn, Tony Benn voor zijn vrienden. Hij is een van de voorvechters van radicalisering van de partij, hij leek zelfs tot voor kort een aanvaardbaar alternatief voor de nu zevenenzestigjarige oud-premier James ‘Sunny Jim’ Callaghan. Sterker nog, toen hij vorige week in Blackpool de afgevaardigden uitlegde hoe Callaghan min of meer systematisch het beleidsrogramma van de partij had gesaboteerd in de tijd dat hij premier — en Benn minister — was werd Benn onthaald op een warm applaus. Het moet de applaudissanten vreemd te moede zijn geweest toen ze afgelopen sondag in de Sunday Times konden lezen dat Benn ronduit had staan liejen, en nog wel op hoofdpunten van zijn □etoog. Met schaamte moeten ze ook nebben gedacht aan de weinig verheffende scène die zich afspeelde toen Andrew Faulds, Lagerhuislid voor Warley

East, op het congres het woord voerde en wilde zeggen wat de Sunday Times later opschreef. Na Faulds’ woorden over Benn: ‘En die man mag aanvallen plegen op...’ werd de microfoon uitgeschakeld — zo ging dat, in Blackpool. Zo ging het steeds. Vanuit de districtsafdelingen, vanuit de meeste vakbonden — die naast negentig procent van het geld ook nog eens negentig procent van de congresstemmen inbrengen — waren afgevaardigden gestuurd die almaar nobele maar weinig praktische stokpaarden bereden en elke berijder van een andersoortig rijdier zo grof mogelijk te lijf gingen, soms bijna tot op handgemeen toe. ‘Mijn geachte opponent’ was een frase die niet werd gehanteerd, het was al vlug ‘mijn vijand’ of, vanuit de zaal ‘bloody Tory’, alsof tijdens een congres van de PvdA een spreker zou krijgen toegevoegd ‘vuile VVD’er’. Behalve aan realiteitszin ontbrak het de Labour-leden in Blackpool dus vaak ook nog aan eenvoudig, menselijk fatsoen. Dit gebrek aan fatsoen leidde er onder andere toe dat drie parlementariërs die zich, via een artikel in The Guardian, al begin augustus hadden uitgesproken voor een meer realistische opstelling van de partij in de geest van wat men dan in Albion de continentale sociaal-democraten noemt, nu openlijk spraken over vertrek uit de partij. En het zijn toch niet de minsten, oud-minister van Buitenlandse Zaken David Owen, oud-minister van Onderwijs Shirley Williams en schaduw-minister van Defensie William Rodgers. Het moet worden toegegeven dat ze niet direct de meest linkse vleugel van de partij vertegenwoordigen, maar wel kan worden gezegd dat ze de bedoeling hebben om Labour een zodanige koers te laten varen dat de partij weer kans maakt op een nieuwe regeringsperiode wanneer er over krap drie jaar weer verkiezingen worden gehouden. Maar zelfs wanneer deze gematigde sociaal-democraten niet uit de partij vertrekken omdat hun denkbeelden daarin niet meer passen, is er nog een andere reden. Het congres nam namelijk het besluit om de zittende parlementariërs voortaan te onderwerpen aan een proces van herafweging aan de hand van hun werkzaamheden in het Lagerhuis. In de praktijk betekent dit dat de actieve leden in een bepaald kiesdistrict zich kunnen uitspreken over het politieke voortbestaan van hun kamerlid In theorie is dit geen dwaze gedachte, in Nederland is het in feite de normale gang van zaken. Maar in een land met een districtenstelsel als het Engelse komt het er op neer dat een kamerlid dat binnen zijn of haar district niet de steun van het partijbestuur ter plekke heeft, volledig is uitgeschakeld. Van een verkiezing via voorkeurstemmen is geen sprake, omdat er maar twee of drie kandidaten zijn — één per partij. Legt een zittend parlementslid zich nu neer bij de beslissing van zijn lokale partijbestuur, dan vervalt zijn kans op herverkiezing maar ook, binnen het Engelse stelsel, zijn recht op een afvloeiingsregeling. Die krijg je namelijk alleen

maar wanneer je, na weer kandidaat te zijn geweest, de verkiezing verliest aan iemand van een andere partij. Zo kan een zittend parlementslid dat niet weer door zijn districtsafdeling wordt kandidaat gesteld twee redenen hebben om zich los te maken van de Labour Party en om, bij voorbeeld, als Independent Labour, een eigen campagne te voeren ten eerste als een soort van beroepsmogelijkheid tegen het besluit van het districtsbestuur en ten tweede om in ieder geval het recht op een zeker inkomen te hebben. Met andere woorden, door het besluit om zittende parlementsleden ook weer per periode aan een selectieproces te onderwerpen heeft het Labour-congres zelf een wel zeer levensvatbare kiem gelegd voor afsplitsingen De belangrijkste organisatorische beslissing die vorige week in Blackpool had moeten worden genomen werd uitgesteld: het aanwijzen van een opvolger van Jim Callaghan. Hij mag nog tot minstens januari 1981 partijleider blijven, wanneer tenminste de Parliamentary Labour Party hem aan het begin van het nieuwe parlementaire jaar, in november, herkiest. Niet dat het congres hem graag wilde houden, integendeel.’ Maar, geheel in de sfeer van het congres, wisten de afgevaardigden niet tot een besluit te komen. Callaghan is een duidelijk tegenstander van de meeste beleidsbeslissingen die zijn aangenomen, en ook van de hervorming van de partijorganisatie moet hij niet veel hebben. Zijn pogingen om op andere gronden op het schild te worden gehpven, namelijk als de oudere, wijze staatsman, mislukten. Enigszins zuur stelde hij dan ook vast: ‘Hoezeer jullie ook mogen willen dat ik dood was, ik leef nog steeds En toen Eric Heffer,

(een van zijn tegenstanders en lid van het algemeen bestuur) zei dat hij iets' bijzonders zou doen voor het geval ik er niet meer zou zijn, dacht ik: een aardige begrafenis met een krans van het algemeen bestuur, zou dat kunnen?’ Een grap van de oude vos, wat wrang, maar een grap. Onmiddellijk daarna wees hij het congres er op dat het nog geen enkel besluit had genomen aangaande zijn opvolging en de methode van verkiezing van zijn eventuele opvolger. Met andere woorden: in november stelt Jim Callaghan zich weer kandidaat als partijleider en fractieleider en dus ook als schaduw-premier. Voor even, misschien, afhankelijk van de uitkomst van het congres in januari. Juist dit laatste gegeven maakt dat Callaghan in november waarschijnlijk geen tegenkandidaat zal hebben, omdat niemand voor net twee maanden, en dus eigenlijk zonder kans om zich goed te profileren, als tussenpaus zal willen optreden. Dat maakt Callaghans positie in januari ook sterker, omdat het nu eenmaal beter vechten is vanuit een gevestigde positie. Niemand sprak Callaghan

dan ook echt tegen, toen hij op de nuchtere realiteit wees. Eric Heffer riposteerde slechts dat niemand Callaghans dood wilde: ‘We zien je niet graag onder een bus lopen, beste Jim, althans voorlopig niet, niet tot na januari tenminste. ’ Dat was elegant, maar als Heffer met zijn mond vol tanden staat wil dat zeggen dat het aantal alternatieven wel bijzonder klein is, of dat de verwarring volkomen is, net vanuit welk oogpunt je de zaak bekijkt. Labour bevindt zich op een dood punt in zijn bestaan. Inhoudelijk wordt nauwelijks gediscussieerd, tenzij je onderlinge verkettering als discussie wilt zien. Financieel staat de partij er slecht voor, het ledental is miniem, met driehonderdduizend echte leden, en het programma is vorige week voor een deel ergens in de zévende hemel gesitueerd in plaats van op de straatstenen. ■

Op het congres in Blackpool: Denis Healy, de favoriet van links (Foto: RBP)

Het rijke leven van Douwe Trant

VRIJDAG. Douwe jr. had voor zijn verjaardag rollerskates gevraagd, dat zijn rolschaatsen maar op grote rooie wielen, en toen we in de winkel gingen vragen bleken die dingen bijna zestig gulden te kosten. Dat doen we niet, zei Anna, en ik ook. In deze tijd, nu de economie keldert. Het wordt tijd dat Zijlstra weer terugkomt. Maar toen bracht Anton Houze uitkomst want die zei dat hij nog prima rolschaatsen van zich zelf had liggen toen hij een jongen was geweest, en daar zat een beetje roest op maar Anna heeft ze geschuurd en Anton heeft ze een beetje geolied en nu draaien de wieltjes dat het een lust heeft, behalve van eentje waar volgens Anton de kogeltjes niet meer recht liggen, maar als je vaart zet moet je dat niet merken, zei hij. Dus toen was het wachten op hoe Douwe jr. zou reageren. Want Van Agt mag dan wel roepen dat het zo slecht is, maar daar merk je niks van, want die jongens bij Douwe jr. op school eten nog elke dag patat-friet, en ze krijgen guldens zakgeld, en ook van die rollerskates, en dat merk je want nu zijn ze allemaal jarig. En zo komt er van matiging natuurlijk niks, als er een paar ouders zijn die zo met geld gooien dan willen andere kinders dat ook en en zo blijft het ellende. Maar gelukkig viel het goed. Douwe jr. zijn ogen begonnen te glinsteren en hij begon er enthousiast mee over het vloerkleed te rijden met de hand, zodat Anna opsprong want die zag de olie van Anton er nog uitlopen! Maar we zullen straks eens zien of het echt zo slecht is, of de regering eens wat doet tegen die vijfentwintig miljoen aan vuurwerk

die weer op de markt komt. Laten ze die maar verkopen aan de Arabieren! En eens kijken of de Sint weer zo rijdt. Daar herken je een volk aan en dan eens zien of Van Agt gelijk heeft. ZATERDAG. Af en toe zoefde zo’n jongen op rollerskates voorbij en dat gaat heel vlug en zwevend. Maar Douwe jr. viel bijna met elke slag van de rolschaatsen en rukte dan zo hard aan mijn arm dat die bijna uit de kom werd getrokken. Op de stoeptegels ging het niet, dus wij naar het park, maar daar was het asfalt net met klein grint bestrooid, dus daar ging het ook niet, en zodoende moesten we een uur lopen voor we een speelplaats hadden gevonden met asfalt, waarop niet te veel auto’s geparkeerd waren.

Zomaarwatvrouwelijkheid

B.

Pas toen Alexina vijftien, zestien jaar was drong het tot haar door dat ze anders was. Op haar bovenlip en hele lichaam groeide dons, haar borsten bleven plat en ongesteld worden was er niet bij. Er werden grappen gemaakt over haar vreemde uiterlijk maar niemand vroeg zich af wat er aan de hand was. Zij zelf ook niet. Pas jaren later schreef ze over haar angst, schaamte en verdriet. Maar ondanks die schaamte had ze wel lichamelijk contact. Op de kostschool in Oléron ging ze regelmatig naar bed met de dochter van de directrice. Wat ze deden is niet duidelijk want volgens de ene klinische beschrijving van haar geval zou ze in staat zijn geweest tot geslachtsgemeenschap, maar volgens een ander rapport had ze een klein oprichtbaar orgaan dat nu eens een kleine penis zonder opening wordt genoemd en dan weer een monsterlijk vergrote clitoris die aan de onderkant werd tegengehouden door het weefsel van de voorhuid, zodat alleen de eikel vrij kwam. Uitwendig was ze eerder een vrouw, inwendig eerder een man. Het is zeker dat ze teelballen heeft gehad en steriel sperma kon ejaculeren via de vagina, die ongeveer 6,35 centimeter lang was. Volgens dr. Chesnet had ze vreemde dromen. ‘ ’s Morgens ontdekte ze op haar laken stijve, grauwe vlekken. Een monnik aan wie ze haar brandend geheim toevertrouwde, raadde haar aan non te worden. Dat was beter, zei hij, dan ervoor uit te komen dat je een man bent, hoewel je daar recht op hebt. Toen ze kort daarna vreselijke pijn kreeg (waarschijnlijk door een teelbal die zakte en in het weefsel van de onderbuik kwam klem te zitten), ging ze naar de arts van het dorp. Later schreef ze dat ze hem tijdens het onderzoek hevig hoorde grommen van verbazing. De arts ging praten met de directrice van de school, maar die besloot blijkbaar te doen of er niks aan de hand was. Pas in 1860 kreeg ze antwoord op de vraag die haar obsedeerde. Monseigneur J. F. Landriot, bisschop van La Rochelle (later aartsbisschop van Reims) stelde Alexina, nadat ze bij hem biechtte, voor zich te laten onderzoeken door zijn persoonlijke arts, dr. Chesnet. Alexina stemde hierin toe. Het gevolg was dat haar status werd gewijzigd, ze zou verder door het leven gaan als Abel Barbin. ‘Het onvermijdelijke dat ik had verwacht, waarnaar ik zelfs had verlangd, maakte me doodsbang, het boezemde me grote afkeer in,” schreef ze jaren later.

In het dorp kon ze wegens het geroddel niet langer blijven. Ze moest naar Parijs waar ze door toedoen van monseigneur Landriot, die een prefect onder druk zette, een baantje kreeg bij een spoorwegmaatschappij. De bruuske verplaatsing van de beslotenheid naar de totale eenzaamheid van Parijs, de armoede en ellende nadat ze haar baan kwijtraakte heeft ze in haar herinneringen aangrijpend beschreven. Ze probeerde als bediende in dienst te komen bij een dame. Tevergeefs. Haar zolderkamertje in het Quartier Latin was net groot genoeg voor een bed, stoel, tafel en kachel. In februari 1868 vond de conciërge haar lijk. In een briefje schreef ze hoe en waarom ze zich zelf door verstikking doodde. Haar herinneringen die al in 1874 door dr. Auguste Tardieu zijn gepubliceerd trokken buiten de medische stand geen belangstelling. Maar nu zijn ze door Michel Foucault herontdekt en opnieuw uitgegeven. Foucault schreef de inleiding. Titel van dit boek (paperback 4,95 dollar) ‘Herculine Barbin: Being the Recently Discovered Memoirs of a Nineteenth Century French Hermaphrodite’. In de ‘New York Review of Books’ schreef Fredrick Brown uitvoerig over Alexina, wier werkelijke naam was Adelaide Herculine Barbin. Geboren in een dorpje bij La Rochelle, Frankrijk. Op haar zevende, na de dood van haar vader, kwam ze in een weeshuis. Door de hulp van een van de nonnen die besefte hoe intelligent ze was, kon ze naar een school voor rijke kinderen. Bevoorrechte meisjes die de kans kregen te leren. Maar terwijl die zich voorbereidden op een leven als getrouwde vrouw, studeerde Alexina geschiedenis. Pas toen ze naar Parijs was verbannen schreef ze haar eigen geschiedenis. Ze stelde zich voor hoe artsen na haar dood rond haar lijk zouden staan. ‘Prinsen van de wetenschap, verlichte apothekers, analyseer dan ook — als het kan — al het verdriet dat dit hart tot in de laatste vezels heeft verscheurd en

verorana.

Advertentie

(Ingezonden mededeling) De andere Sneeuwvakantie ontdekt u in onze nieuwe Wintergids 8081. Rnin?T-9Rfiqzin __ »

BéIUZJ-ZbbyW. r Een wintersportvakantie van Club I Méditerranée is volmaakt anders en kent I altijd een all-in prijs. Dus incl. lessen, on- ' beperkt gebruik van skiliften en zo verder. De mogelijkheden zijn onbegrensd: wat te zeggen van 45 5 skiliften, 650 skileraren, 22 hotels, 20 skigebieden in 4 landen? Er zijn speciale kinderklassen. Of u nu een beginnend of een gevorderd skiër of langlaufer bent, laat snel de nieuwe wintersportgids komen. Bel 02 3 - 286940. Raadhuisstraat 49-2101 HD Heemstede telefoon 02 3 - 286940* J

Club Méditerranée savoir vivre en vacances